Santee (1973)

niet slecht maar toch een tegenvaller, en jammer dat dit de laatste keer was dat Glenn Ford de hoofdrol had in een western.

Regisseur Gary Nelson zou minder films en meer televisie werk gaan doen zoals afleveringen van Kojak

Als laatste western waarin Ford de hoofdrol speelde is dit niet echt een waardig afscheid te noemen.
Ik had hem een afsluiter gegund van de kwaliteit waarmee John Wayne eindigde in 'The Shootist'.

Gelukkig revancheerde Ford zich later wel nog met een heel sterke rol in 'The Sacketts'(1979) maar een hoofdrol was dat niet.

Glenn speelt hier op "automatische piloot ", en dat is ook dan nog het bekijken waard, want echt slecht kon de man nooit zijn.
Maar in combinatie met de zwakke uitwerking van de film is het is gewoon niet genoeg om er echt iets heugelijks van te maken.

Aan de rest van de cast, tenminste voor wat de belangrijke rollen betreft, ligt het ook niet.
Michael Burns, die ouder was dan hij uitzag, had al een indrukwekkende staat van dienst, en was al te zien geweest in zowat alle bekende TV westerns.
Dana Wynter, die er dan weer wat ouder uitzag dan ze was, maar nog altijd attractief en met haar bekende elegante uitstraling, was een goede keuze voor de rol van Santee's vrouw.

En verder was er een verrassend grote en mooie rol voor de sympathieke Indiaanse acteur Jay Silverheels.
Er is in heel Amerika denkelijk niemand die hem niet kent als Tonto, de bondgenoot van de westernheld The Lone Ranger.
In een heel klein rolletje (Cobbles) is de acteur die in het seizoen 1952-1953 de rol van The Lone Ranger speelde in die TV serie, John Hart, te zien.

De filmlocatie's in New Mexico zijn ook in orde.
Minpunten zijn naast de uitwerking van het verhaal vooral ook de muziek en het gebruik van video i.p.v. gewone filmcamera's.
Dat ziet er echt niet uit in de scènes die in het donker of halfdonker plaats hebben.
Wazige korrelige beelden zijn het resultaat.

De titelsong is van Paul Revere & the Raiders, een popgroep, en zo klinkt het ook, niet passend en melig op de koop toe.

In de jaren zeventig waren de 'coming of age' westerns erg in zwang.
Om maar enkele voorbeelden te noemen van de hele trits: 'Against a crooked Sky', The Cowboys', Jory, en (de schiterende) 'The Culpepper Cattle Co.'.
De meeste hiervan waren stukken beter dan 'Santee'.

Ik heb een beetje moeite met het toekennen van de sterretjes voor deze film.
De shoot-out weet de zaak nog naar 3 nipte sterren te trekken, want die is nogal bijzonder.
Hij heeft namelijk plaats in een bordeel, Santee jaagt daar eerst twee paarden naar binnen, om verwarring te zaaien. Dat ziet er goed uit, en is een aardige inval

Wat mij ook niet kon overtuigen is de manier waarop de jongen, wiens vader voor zijn ogen door Santee doodgeschoten werd, transformeert naar de willige "adoptiefzoon" van Santee.
Dat gaat veel te gemakkelijk en haast ongemerkt.

Voor fans van Glenn Ford is dit wel een film die je gezien moet hebben, maar verwacht niet dat het er een is van de gebruikelijk Ford kwaliteit.

N.B.

Die grote zwarte hoed staat hem ook niet