Adrénaline (1990)

Lijkt me wel iets!

Wat zie ik, nog geen stemmen voor deze legendarische cult klassieker Film in DERTIEN delen, die we kunnen onderverdelen in 12 kortfilms en een raamwerk. Ze kunnen als volgt worden samengevat :

1: een jongeman stapt in een verlaten metrostel en wordt psychotisch.

2: een mevrouw ontdekt dat de muren- of liever het plafond op haar afkomt, en dat je niet kunt ontsnappen aan je noodlot.

3: een oud wijf spreekt haar kat lieve woordjes toe, maar blijkt weinig goeds met hem in de zin te hebben.

4: een gozer meent het moorddadige spookhuis van zijn dromen te hebben gewonnen, maar komt van een kouwe kermis thuis.

5: een zatlap die al dan niet toevallig op Gainsbourg lijkt krijgt ruzie met de fles.

6: een negroide meneer ontdekt dat zijn snoek in een suicidale olifant is veranderd, met alle gruwelijke gevolgen van dien.

7: een soort monty-python sketch waarin een gozer gruwelijk wordt gefolterd, tot zijn grote genoegen. In de epiloog wordt hij voor zijn moed beloond door zijn vriendinnetje.

8: een soort wijsgerige parabel in twilight zone stijl over determinisme.

9: een serial killer van zowel vrouwen als vliegen krijgt het uur der wrake te verduren.

10: een braaf burgerlijk koppeltje wordt paranoide tijdens een tv avondje op de bank en schakelt een tv buster from outer space in.

11: een nachtwaker volgt Darryl Strawberry die voor de Mets pitcht tegen de red sox, maar wordt dan aangevallen door een camera die verandert is in een soort spin. Het slot verklaart de titel van deze kortfilm, cycloop.

12: een gozer wordt in extreme close-up op eigen verzoek helemaal tot pulp geslagen. Alles voor de kunst.

Het raamwerk ten slotte betreft een man die uit de woestijn komt aangerend en zich aansluit bij een wachtrij die uit blinden bestaat, op het eind zien we waar ze op wachten. Dit raamwerk is gefilmd in extreem korrelig grisaille, overigens zijn de meeste kortfilms in kleur.

De inspiratie door l' anthologie de l'humour noir is duidelijk, wat natuurlijk geldt voor de hele absurdistische cinema. Ook wat ome Sigmund heeft geschreven over het unheimliche was een inspiratiebron, vele kortfilms grijpen immers terug op animisme/fetishisme, de meeste zelfs.

Erg slecht was de score, een eentonig synthesizer riedeltje.