Dreaming by Numbers (2006)

Integendeel.

Een uitermate sterke sfeer documentaire. Geschoten in groezelig zwart wit door Stefano Bertacchini. Zijn camerawerk levert prachtige plaatjes op dat je doet verlangen naar Napels. Dit zwart wit is uitermate effectief voor die mooie sfeerplaatjes, maar als het aankomt op interviews e.d., lijkt het net alsof je kijkt naar een slechte restauratie van een jaren 30 film.

Dat dromen en getallen en de loterij een zeer grote rol speelt in het dagelijkse leven van de Napolitaan, dat werd wel duidelijk. De meest fantastische verhalen komen aan bod. Waar het de documentaire aan ontbreekt is geschiedenis-inhoud. Aan woord komt wel een slechtziende historicus die een fascinerende monoloog houdt over Pythagoras, maar verzuimt informatie te geven over Napels en de loterij in de voorgaande eeuwen. Wat zijn de ontwikkelingen geweest e.d., en in hoeverre is het oude gebruik veranderd (of juist niet?). In plaats daarvan krijgen we aan het woord een verplicht emotioneel intermezzo in de vorm van het volgen van een vrouw die de sterfdata van haar dochter en kleinkind gebruikt voor de loterij....totaal overbodig.

Verder is de muziek nog te prijzen, met als hoogtepunt een prachtig stukje accordeon-muziek dat gespeeld wordt door een 7-jarig jongetje in de lotto-winkel, iets wat pas duidelijk wordt in de laatste seconden.

Prachtig, maar de docu mist toch essentiele informatie dat de film nog meer sfeer had kunnen geven. De Nederlandse documentaire 'in general' lukt het om sferen op te roepen, en prachtige plaatjes af te leveren, schoonheid [editing, camera, muziek], maar veelal mist een fatsoenlijke informatie-graad. Daar mag wel eens meer rekening gehouden mee worden, zodat er wat meer meesterwerkjes uit de Hollandse klei worden getrokken.

Een dikke 3,5*

Ben het eigenlijk in grote lijnen wel met Mug hierboven eens. Documentaire heeft een aantal mooie sfeervolle plaatjes van bijvoorbeeld een nachtelijk Napels in de regen. Het idee, het gegeven is leuk en kan zeker meer dan genoeg materiaal opleveren voor een boeiende documentaire. Alleen Italië is zo'n mooi kleurrijk land dus waarom dan geen kleurrijk portret (letterlijk en figuurlijk) van een Napolitaanse volkswijk en zijn inwoners. Maw het mocht allemaal wel wat meer sprankelender en levendiger daarnaast ben ik bovendien niet echt gelukkig met de keuze voor het zwart/wit hier.

Hoewel de documentaire soms juist door het zwart-wit aardig oogt, werkt het niet helemaal. Zoals al eerder genoemd, vooral tijdens de interviews niet. En ik twijfel nogal of ik die stijlkeuze wel terecht vond. Bij vlagen mooie muziek en mooie portretten, maar de documentaire mist een beetje een punt. Het onderwerp is to concreet om alleen bij de sfeerschets te blijven en er worden te bewust mensen in geinterviewd rondom het thema. Desalnietemin, best bijzonder.

3.0* is mijn 1900e stem