Du Barry Was a Lady (1943)

In deze film ook nog Tommy Dorsey en orkest te zien. Veel zang en dans in deze film waarvan er in die tijd tientallen zijn gemaakt. Hoewel Red, Lucille en Gene niet slecht spelen vond ik er toch weinig aan. Red Skelton was soms leuk, soms ook niet. Ik vond de film in geen enkel opzicht het niveau van Ship Ahoy (1942) halen en zelfs niet van I dood it (1943).

Leuke segmenten afgewisseld met minder leuke segmenten. Buddy Rich op drums bij het Tommy Dorsey orkest, die veel wilder is dan het brave repertoire hem toelaat. En grappen, in de vorm van ene Zero Mostel als een swami, die hopeloos gedateerd zijn.

Gelukkig is de film, met sommige acts nog wel een beetje 'braaf stout' en heeft met Lucille Ball en Gene Kelly een goed stel performers. Leuk voor musical-liefhebbers die van een gevarieerd repertoire houden.

Typische oorlogsmusical.

Meer een avondvullende entertainment show dan een echte film, al moet gezegd dat Del Ruth nog wel enigszins moeite doet om er een klein verhaaltje doorheen te weven. Verhindert niet dat veel scenes als eenvoudige en losstaande sketches aanvoelen.

Een aantal muziekale intermezzos die weinig met de film te maken hebben, wat comedy sketches die, hoewel soms best amusant, weinig toevoegen aan het geheel, en een droom die dient om het resterende half uurtje op te vullen.

Skelton vind ik wel redelijk, Kelly doet niet erg veel (al zit er wel een knap handendans kunstje in) en Rags Ragland lijkt opvallend veel op een jonge Eddy Merckx.

Voer voor fans, niet erg apart en volgens grootmoeder's recept.

1.0*

Wie had ooit gedacht dat jij een kenner zou worden van dat genre?

Schemert daar een beetje jaloezie door in die opmerking?