The Fuller Brush Girl (1950)

Baldadige film die het beste weet te maken van de cliché plotformule, die vele (B) films van substantie heeft weten te voorzien. Namelijk die van de 'mistaken identity' en de gevolgen van de jacht van diverse partijen.

Het is lastig om nog naar Lucille Ball, met haar volle lippen en lange benen, te kijken zonder dat het beeld van de bonte stoet travestieten uit Rat Race dwarszit. Ball was inmiddels 39 in deze film en ze verschijnt, vermomd als 'donkere' schone in een nachtjapon met opgeplakte wimpers, in een burleske show. Om te ontsnappen van twee boeven die haar off-stage opwachten. Weg ... beeld ... Drag ... Queen.

Ik noem de film baldadig omdat de actie vrij tegenstrijdig is met het burgerlijke beeld van Lucille Ball. We zien een keurige vrouw in een '50 mantelpak (lange rok!) die als verkoopster voor babysitter wordt aangezien. Als het beeld dan het huis weer ingaat als de echte babysitter arriveert, zien we Ball gekneveld, omringd door kleine cowboys en Indiaantjes, die een vuurtje hebben aangestoken in huis. Als ze weer weggaat, zijn de kindertjes zelf gekneveld.

Of als oude vrouwtjes die net een permanentje op hebben gezet (sp?) waardoor later hun haren uitvallen. Of een grappige episode met twee pratende papegaaien (de stem van Mel Blanc) die de boel verraden terwijl Ball zich schuil probeert te houden.

Zo gebeurt er nog te veel om bij te houden en dendert de film tijdens het laatste half uur op volle vaart door. Het is dan ook vrij 'fysieke' komedie met allerlei dwaze capriolen, die Ball moet uithalen om uit handen van de schurken te blijven.

Een ander noemenswaardig gegeven is het nummer 'Bring The Blame on Mame' (o.a. uit Gilda) dat wordt gezongen in het burleske theater. Waar Ball overigens de zangeres later oprolt in een tapijt (!). Leuke film.

Heerlijke no nonsense film met de nodige slapstick! Lucille Ball lijkt prima op haar plek te zijn in dit soort films. Soms een tikkeltje flauw hier en daar maar ik kon het prima hebben.

Zoals eerder aangehaald zijn de pratende papegaaien en de scenes dat Lucille langs de deuren gaat als verkoopster erg grappig maar ook het tv-signaal wat verstoord wordt heeft mij zelfs hardop laten lachen.

Heerlijke onzin dit die wel aan mij is besteed en waar in een vrij korte tijd toch een hoop op de kijker wordt afgevuurd.

3,5*

Goeie film over een vrouw die haar baan als telefoniste verliest en besluit een huis-aan-huis verkoopster te worden. De ontwikkelingen en situaties volgen elkaar in rap tempo op en dat samen met de korte speelduur, zorgt ervoor dat de film geen enkel rustmoment heeft. Behoorlijk overdreven, maar er valt toch aardig wat te lachen.