Un Couple Parfait (2005)

Wat een pareltje!!

Afgelopen nacht op Arte gezien.

Uitstekend, zeer intens, gespeeld door de twee hoofdrol-spelers; zeer mooi, minimalistisch in beeld gebracht door Suwa. Onderhuidse spanning wordt opgebouwd tot een prachtig einde.

4 ****!

Dit maakt nieuwsgierig naar zijn andere films.

Voor diegenen die houden van dergelijke manier van filmen waar naast de vele, lange close ups (Valeria Bruni Tedeschi is een dankbaar onderwerp) de camera de personages volgt in een verkeersdrukke straat, een lawaaierig station of in een pub, waarbij de dialogen vaak vervagen. Erg natuurlijk eigenlijk en dit is eigenlijk zowat het kenmerk van de film, niets lijkt gespeeld en af en toe lijkt het wel dat de acteurs gewoon improviseren.

In ieder geval die Nobuhiro Suwa heeft iets in zijn mars.

Geen gewone film, geen spetterende acties, maar een psychologisch drama, waarbij de spanningen tussen het scheidend koppel heel knap en natuurlijk worden geschetst.

Ik ben minder enthousiast dan mijn voorgangers. Ik vond het een moeizame film, over een moeizame relatie. Ik weet het, daar houden Fransen wel van. Ik minder. Het gaat over een stel dat misschien wel wil scheiden. Maar misschien ook niet. Van mij mogen ze. We zien ze op een hotelkamer, waar ze proberen met elkaar in gesprek te komen. Dat lukt niet. Ze gaan naar een feest met oninteressante mensen. De man zakt door in een café, zoals dat gaat. De vrouw bezoekt en museum. Verder gebeurt er niet veel. Waarom de man en de vrouw op dit doodlopende spoor gekomen zijn, vertelt de film ons niet. Valeria Bruni Tedeschi is natuurlijk altijd bijzonder om naar te kijken en ze weet ook wel iets van haar wanhoop op de kijker over te brengen, maar ja, wat moet je er verder mee. Dat is ook precies de vraag die rest bij het slot van de film. De film is ook erg Frans, veel dialogen en weinig interessante, laat staan mooie of veelzeggende beelden. En ik maar denken dat het daar nu juist om gaat bij film.

Maar jij bent een Fransman?

Ja, maar ik ben een uitzondering...