Satan in High Heels (1962)

Deze film heeft de titel en het uiterlijk van een exploitatiefilm, maar uiteindelijk blijft het allemaal toch te braaf om dit label te verdienen. Ja, Meg Myles als protagoniste Stacey is verleidelijk in zowat elk outfit die ze draagt. Zij speelt haar rol als femme fatale erg goed en weet zowat elke man rond haar vinger te draaien. De film doet wat mij betreft niets verkeerd ondanks dat het allemaal nogal traag is. Er is veel gepraat, weinig actie. Naar het einde toe toch enkele fijne songs van zowel Stacey (leek me achteraf ingezongen te zijn) en een blonde vamp Sabrina die ook mooie kleedjes droeg om haar vrouwelijke vormen te accentueren. Op het einde leek het nog even spannend te gaan worden, maar een echte climax bleef toch uit. Jammer, het leek alsof ze niet goed wisten hoe dit aan te pakken. Hoewel de kijker bij het laatste shot zelf wel kan invullen wat er is gebeurd, bleef het toch een beetje een domper.

Script en regie laten de cast in de kou staan.

Nochtans mag het acteerwerk van vooral Meg Myles en Grayson Hall gezien worden.

De rol van Stacey Kane is Myles op het zeer fraaie lijf geschreven.

In het werkelijke leven was zij vooral pin-up model, en van die capaciteiten maakt ze hier volop gebruik (in samenwerking met de kostuumafdeling van deze productie)

Ze bezit daarnaast ook nog een zwoele diepe zangstem met aangenaam vibrato.

Ook al "lipt' zij de liedjes in de film, het is wel degelijk haar eigen stem.

De vergelijking van de songs die in de film te horen zijn met haar plaatopnames laat daarover geen twijfel bestaan.

Grayson Hall (lesbienne Pepe, die een oogje heeft op Stacey) is wellicht de meest getalenteerde van de hele cast.

Ze kreeg zelfs ooit een Oscar nominatie voor haar rol in "The Night of the Iguana".

Er huppelt ook nog een platina blondine rond, die enkele liedjes kweelt.

Sabrina heet ze, zowel in de film als in het echt.

Destijds werd ze de "Britse Marilyn Monroe" genoemd, al heeft ze wel "iets meer" van Jayne Mansfield.

Toen Mansfield vlak voor de opnames van de film "The Ice House"in 1969, waarin zij een rol had, om het leven kwam bij een auto ongeluk, werd zij vervangen door Sabrina..

Van haar zangtalenten moet ze het niet echt hebben, al brengt ze het wel leuk.

Haar prominent aanwezige 41-inch (!) boezem was destijds verzekerd voor een bedrag van 125.000 Pound Sterling.

De onbekwame regie is een domper.

Ook visueel scheelt er nogal wat aan de film.

De kadering is vaak irritant (halve hoofden in beeld etc.)

Met het geluid zit het ook vaker fout.

Storende bijgeluiden (verkeer) bij binnenopnames, galm, te luid gekraak van de lederen kleding die Meg Myles draagt, en niet lip-synchrone passages.

De muziek beviel mij wel, al zat die niet altijd op de juiste plaats.

Erg jammer die genoemde minpunten, vooral voor de beide hoofdactrices, want die verdienden beter naar mijn mening.