Elvis (2005)

Een film in de stijl van Walk the line rond Johnny Cash, al haalt deze film nooit dat niveau. Een jonge Elvis is dan ook bekender dan een jonge Cash denk ik. Jonathan Rhys-Meyers acteert niet slecht, maar echt overtuigend is het ook niet altijd. Er zijn idd al tal van films gemaakt rond deze King of Rock 'n Roll, zodat je alles al wel eens gezien hebt en soms zelfs beter. Leuk is dan weer wel dat dit gaat over de groei van Elvis tot ster en niet zoals steeds gaat over de papperige Las Vegas-jaren.

De film probeert ook aan te tonen hoe Elvis geworden is tot een paranoia megaster, een quasi excentrieke rockster, z'n gebruik van pillen en wat de invloed van de kolonel is. De kolonel die hem groot heeft gemaakt, maar tegelijk voor diens ondergang gezorgd heeft.

Groot minpunt is wel de gezongen stukken waar m'n op veilig wilde spelen en originele opnames van Elvis gebruikt. Daardoor komen die niet echt geloofwaardig over in de film. Bovendien is de playback niet altijd even goed. De film moet het dus niet van de muzikale momenten hebben, en dat is bij een muzikaal biopic wel een cruciaal pijnpunt. Iets wat bij Walk the line, om die weer boven te halen, wel beter lukte.

Dit is de eerste biopic van Elvis die ik gezien heb, dus voor mij is het leuk om het levensverhaal van hem te zien. Maar ik kan me goed voorstellen dat na 30-40 verfilmingen je alles al eens beter gezien hebt en je wel kan afvragen of deze film nog wel nodig is.

Toch nog een aardige verfilming van Elvis.

Qua drugs gebruik zie je wel wat van in de film.

Mooie muziek en goed geacteerd ook de stem is goed gedaan.

3,5 ster

Ken eigenlijk weinig dingen van formaat uit de Vergenide Staten met zulk belabberd geluid. Rhys Meyer's playback is echt vreselijk en het moment dat er (zogenaamd in de scene) muziek wordt gemaakt is er echt een bizarre wisseling van geluid. Het is nou eenmaal onmogelijk om in een film van anno 2005 geluidsopnames van begin jaren '50 met bijbehorende brakke kwaliteit voor direct filmgeluid door te laten gaan. Vooral bizar dat deze keuze is gemaakt aangezien Jonathan Rhys Meyer in Velvet Goldmine nog liet zien prima te kunnen zingen. En zelfs wanneer je dat weigert kun je nog beter een goeie recente imitator een cleanere, geloofwaardigere opname laten inzingen.

Verhaaltechnisch was ik wel gecharmeerd van de management kant maar al met al is het een onafgerond geheel. Vooral ook omdat de serie toespitst om een zo compleet mogelijk levensverhaal te vertellen, het had in ieder geval de vele onafgeronde verhaalelementen nog enigszins kunnen vergeven. Nee, Elvis de serie is niet best.