Cronaca di un Amore (1950)

Het begint me op te vallen dat veel Europese regisseurs juist in hun debuutfilms het hevigst beinvloed zijn door Amerikaanse films van die tijd. Ook Antonioni. Deze film is een relatie/misdaaddrama met een boel noir-achtige elementen. Minder dan verschillende Amerikaanse tegenhangers, maar best interessant. Het eigenzinnige zit 'm een beetje in de verhaalvorm, beginnen met de detective en steeds meer toespitsen op de relatie tussen Paula en Guido.

Geen grootse film, wel al wat doorschijnend talent, met name in de buitenscenes. En met Lucia Bosé, die een fraaie, wat theatrale, typische femme fatale neerzet. En debuutfilms van grote namen blijven interessant om te bekijken.

3.0*

Een aardige debuutfilm van Antonioni met een verhaal dat inderdaad veel weg heeft van een film-noir. Het is best leuk uitgewerkt als een soort van detective, waarbij we als kijker langzaam maar zeker steeds meer te weten komen.

Het acteerwerk is behoorlijk. Vooral Lucia Bosé maakt op momenten zelfs indruk en heeft daarnaast ook nog eens een erg klassevolle en mooie uitstraling. De regie is niet slecht. Hier en daar ziet je al wat van zijn latere werk terug, maar nog niet zo heel veel. Er zitten goede momenten in, maar ook wel stukje dat het niveau iets inzakt.

In ieder geval leuk om zijn debuut een keer gezien te hebben. Groots is het allemaal niet, maar ook verre van slecht gelukkig.

3,0*

Mooie film, maar totaal niet boeiend. Het centrale koppel nam me niet mee, en dat hele verhaal rond hun twee kon me nergens interesseren. Nergens was ook chemie tussen de twee aanwezig en als geheel ook wat melodramatisch. Maar goed, het zag er wel mooi uit allemaal. Antonioni toont hier al aan vaak de juiste locaties goed te kunnen kiezen, maar ook zijn hoeken, kadreringen, camerabewegingen et cetera verraden wel enig talent. De muziek erbij is prima en vooral de sfeer is uitstekend net als de beelden van een naoorlogs Italië of de prachtige dure jurken van Bosé. Uiteindelijk wist ik me prima te vermaken met dat soort beelden. Denk aan die scène op de brug. Wat zich daar afspeelt tussen de minnaars deerde me niet, maar ik keek wel naar de mooie gietijzeren brug of de arbeiders op de achtergrond. 3,0*.

Wat in het begin nog een variant op klassieke Amerikaanse noirs als Double indemnity en The postman always rings twice (of Visconti's nog eerdere Ossessione, ook al met Massimo Girotti) lijkt te worden, inclusief een mysterieus sterfgeval in het verleden, een privé-detective die iets (maar wat?) op het spoor is, en een jonge vrouw die zich heeft opgewerkt maar haar verleden niet van zich kan afschudden, ontwikkelt zich steeds meer tot een soort noodlotsdrama waarin de twee hoofdpersonen vechten tegen de verleiding, tegen elkaars moorddadige impulsen, tegen de maatschappelijke en daarmee financiële kloof die hen scheidt, en tegen de schaduw van de dode Giovanna die over beiden hangt. Mooi hoe Fontana het onheil over zichzelf afroept : als hij niet zo achterdochtig was geweest had hij Paola nooit opnieuw in de armen van Guido gedreven – of zou haar onrust en haar weerzin tegen de leegte van haar nieuwe leven haar anders wel voor een ándere man hebben laten bezwijken? In zijn debuutfilm gebruikt Antonioni handig alle melodramatische mogelijkheden van de vrij spannende plot om personages en milieus te onderzoeken, maar vooral is hierin al zijn superbe oog voor verlaten straten, gebouwen, kanalen, bomen en regenplassen te zien. Ook los van het historische belang (en los van de waarde als vingeroefening voor of voorstudie van bijvoorbeeld de latere trilogie) een prachtige film die onder de huid kruipt, niet in de laatste plaats doordat Lucia Bosé zo'n onwereldlijk mooie verschijning is.

Interessante eersteling van Antonioni die de motieven onderzoekt van twee geliefden die een duister geheim met zich meedragen.

Antonioni experimenteert hier al met een vertelstructuur die hij later vaker zou toepassen: een mysterie of een moordzaak gebruiken als de trigger voor een zoektocht die uiteindelijk niet leidt tot een bevredigende afloop met closure; de externe zoektocht wordt een innerlijke (hier nog wel vertolkt door verschillende personages) en als er iets gevonden wordt is het vooral ontgoocheling. Antonioni was duidelijk geen crowdpleaser.

Hoewel de film sterke passages kent kan hij toch niet in de schaduw staan van latere films als La Notte of L'Avventura. Wel mooie fotografie van een regenachtig Milaan en de toen pas 19-jarige Bosé is een mooie verschijning.

Is geïnspireerd op Ossessione / The Postman Always Rings Twice naar de roman van James M. Cain maar wat mij betreft, is deze film next level zowel t.o.v. de films als het boek. Het kernidee wordt op realistische wijze uitvergroot en in diverse laagjes uitgesmeerd, tot aan de nevenpersonages toe lijkt iedereen verstrikt in een web van intriges. Net zoals in film noir worden de hoofdpersonages achtervolgd door hun verleden, zowel figuurlijk - de angsten die ze uitstaan - als fysiek omdat ze geschaduwd worden. Obsessie en paranoia zijn de drijfveren van alle personages, en net zoals in de betere film noir is het moeilijk om een scheidslijn te trekken tussen goed en kwaad. Oppervlakkig gezien zitten Massimo Girotti (die ook al de hoofdrol speelt in Ossessione) en Lucia Bosé in het foute kamp, al kunnen ze uiteindelijk hoogstens beticht worden van nalatigheid en niet van actieve moord. De opdrachtgever van het onderzoek Ferdinando Sarmi en het detectivebureau anderzijds lijken zich te bevinden in het kamp van de goeden maar worden in feite enkel gedreven door respectievelijk paranoïde jaloezie en winstbejag.
Van begin tot eind zat ik in het broeierig verhaal, met een strak tempo dat geen moment verslapt en prima geregisseerd is. Niet als kritiek bedoeld maar deze film had ik anders graag wel eens in de versie van een Fritz Lang willen zien, met lange schaduwen en lage camerastandpunten.
Uiteindelijk is deze film voor mij een voltreffer dankzij het schitterend uitgeschreven scenario, de uitstekende acteerprestaties en voorbeeldige regie. En dan nog de soundtrack waarbij kamermuziek afgewisseld wordt met een dissonante tonen uitbrakende piano en saxofoon - mjammie.

Een droefgeestige film over twee mensen die zich in een ondraaglijke psychologische situatie hebben gewrongen en als het ware verteren onder de vele twijfels en onzekerheden.

Even steekt het femme-fatale-verhaal de kop op, maar dat is het niet en verdient de vraag wat er zich echt in het brein van deze man en vrouw afspeelt, de volle aandacht.

Antonioni onderlijnt het trieste van zijn wit-zwart film met knappe beeldvorming, van de scherp getekende hoofdpersonages maar ook van het desolate van de buitenopnamen.

Sterke vertolkingen.

Er word goed geacteerd , daar is niks op aan te merken , toch weet het allemaal maar bitter weinig te boeien en het einde is zoals zo vaak in deze europese films abrupt en zonder echte afsluiting .