Mandolinen und Mondschein (1959)

De film begint eigenlijk nog wel aardig met Biederstaedt die Görner het hof gaat maken. Waardoor soms grappig, en mooi gefilmd zoals met die Dakota en door de toeristische plaatjes van Venetië. Maar zoals vaker, weten ze het niet vast te houden, wat de romantiek betreft is de koek al heel gauw op waardoor het weer zo'n film wordt voor louter fans, van o.a. Nina & Frederik. Die gedeelten zitten vaak heel slecht in elkaar met studio/locatie-opnamen die niet met elkaar kloppen. 2.0

Een merkwaardig muzikaal vehikel.

Een "Schlagerfilm" zonder schlagersterren en hits in  het genre.

Het lijkt vooral bedoeld te zijn als promotiefilmpje voor het duo Nina & Frederik, die samen, of solo, een stuk of vijf van hun zwijmelliedjes ten gehore mochten brengen, die eerder in het "folk"en "calypso"genre thuishoren.

Weliswaar brengen zij ook de titelsong "Mandolinen und Mondschein " (een vertaling van Perry Como's "Mandolins in tthe Moonlight"(1958) maar dan  in een slaapverwekkende versie á la Nina & Frederik.

Peter Alexander had er wel een hit mee, en het lied werd talloze malen gecoverd, zelfs (in 't Engels) door Helmut Lotti.

Hiermee wil ik geenszins afbreuk doen aan de zangkwaliteiten van het duo, want vooral Nina (van Pallandt) is een uitstekende zangeres.

Natuurlijk wel aardig dat (baron) Frederik Van Pallandt Nederlander was, gehuwd met de Deense Nina.

Het (v)echtpaar was destijds wereldwijd heel populair, en haalde de media regelmatig, niet alleen met hun muziek.

Na hun scheiding was was Nina vooral een jet set celebrity en actrice.

Frederik kwam in 1994 om het leven bij een schietpartij in de Philippijnen, tijdens een drugstransport met zijn boot. 

De hoofdrollen zijn voor Christine Görner (Susanne) en Claus Biederstaedt (Robert)

Görner was een begaafde opera/operette zangeres, en een mooie verschijning op de koop toe.

Haar kwaliteiten als zangeres komen zeker aan bod, maar met het schlager genre heeft het geen raakvlakken.Playbacken was ook niet haar sterkste punt.

Biederstaedt is (weer eens) de opdringerige vrouwenversierder.Ik vind hem altijd iets licht-ranzigs hebben in dat soort van  rollen.

Er zit zelfs nóg een goede zangeres in deze film, Monika Dahlberg, eveneens opera/operette-geschoold.

Haar krijgen we echter niet te horen.

Zij speelt de rol van het knappe kamermeisje Trudi, dat samen met een hotel piccolo een zang-en danspaar vormt.

Dansen kunnen beiden helaas nauwelijks, en tijdens het enige optreden met zang (en dans)dat ze ten beste geven werden zij gedubd door Nana Gualdi en Rex Gildo, en ook dat is niet al te best.

De romantische verwikkelingen in het verhaal zijn zo cliché als maar iets, al stoorde ik mij daar niet aan..

Wat verwacht je van dit soort films?

Het meeste plezier beleefde ik aan komiek Walter Gross.Ik heb al menige film bekeken vanwege zijn aanwezigheid.

Al met al geen plekje op de schlagerfilm hitparade deze productie.