Yokohama Kaidashi Kikou (1998)

Fijne anime dit, er gebeurt niet echt veel, maar storend is dat absoluut niet. Het ziet er allemaal wel mooi uit, vooral erg mooi kleurgebruik. Niet echt Science-Fiction trouwens, enkel dat het hoofdpersonage robot is, verder is er niet veel van het SF te merken. Verder leuk vermaak dit in ieder geval, op naar de sequel.

Het tweede deel lang geleden ooit eens gezien, deze vervolgens uit het oog verloren. Maar eens snel achter aan gaan, want het tweede deel wist een fijn, ingetogen gevoel op te roepen die me nog steeds wel is bijgebleven, ondanks (of juist door) het minieme plot. Iets wat het eerste deel, aan je berichtje te zien, ook is gelukt.

Mensen die zich aangetrokken voelen door het rustigere Miyazaki werk doen er goed aan deze ook maar eens te bekijken.

Er gebeurt inderdaad weinig, maar da's de charme van dit filmpje. Veel wiegend gras, mooie groentinten en wat vagere blauwtinten zorgen voor een erg zomers sfeertje. Tel daarbij de vele zonsop- en ondergangen en je krijgt een beeld van het sfeertje dat in deze anime hangt.

Alpha is een robotje dat achtergelaten wordt om een cafe te runnen. Maar eigenlijk heeft ze geen clienteel, en dus alle tijd om maar wat rond te hangen. Beetje koffiemaken, tripje naar de zee, babbeltje met het oudje uit de buurt.

Erg mooi en schattig allemaal, lekker rustgevend en charmant. 4 blinkende sterretjes.

Hoe je van het leven kan genieten... Mooie sfeer, rustig... Hoe eenvoudige dingen erg mooi kunnen zijn. De hele film had ik zo het gevoel dat je hebt als je bovenop een bergtop staat en het landschap bekijkt. Poetisch.

Intrigerend.

Anno's adaptatie van de manga die ik nimmer gelezen heb verwordt soms tot een bijna meditatief kleurenpallet vol contemplatie. Op het eerste gezicht een vrij kinderlijke anime en eentje zonder veel diepgang (wel met veel lentebriesjes en zonsop- en ondergangen), maar doorheen de film ontpopte zich toch een paar enorm poëtische scènes. Op een vrij luchtige manier wordt hier een alternatief wereldbeeld geschetst; eentje waar delen van de wereld onder water staan en de rest lijkt te zijn overwoekerd door vegetatie. Wat landweggetjes met volgegroeiden voegen en wat tevreden mensen bevolken Yokohama Kaidashi Kikou. In die wereld tracht een robot zichzelf herinneringen aan te meten en het begrip nostalgie te vatten.

Qua verhaal is het vrij fragmentarisch (het is dan ook een OVA serie, dus de film is als het ware in tweeën (vieren? die muziekale intermezzo's sneden wel wat met de rest) opgesplitst), maar dat draagt ook weer wat bij aan de lyrische toon. Bijzonder en moeilijk te becijferen.

Ik ben dol op dit soort anime. Er gebeurt niet veel, maar het heeft zo'n serene sfeer, dat het kijken een beetje als meditatie aanvoelt.

Het mag er soms een beetje ouderwets uitzien, en de animatie mag niet al te spetterend zijn, er valt nog steeds genoeg te genieten. Met name de kleurrijke luchten zijn, schitterend. En soms zelfs wat interessante details, zoals reflecties in zonnebrillen of lantaarnpalen van onderaf bekeken.

Misschien visueel net iets minder dan soortgelijke series (waar er wat mij betreft te weinig van zijn), maar wel ontdaan van alles wat onnodig is, waardoor het geheel wat meditatiever aanvoelt ten opzichte van die andere series. De laatste scene met de lichtjes van de verdronken stad (daar kijk je nu toch iets anders na nu Japan kampt met de gevolgen van de tsunami) was dusdanig wonderlijk dat ik graag 4* uitdeel.