The Game of Their Lives (2005)

Sportfilmpjes met een beetje lading zijn altijd prima, vooral als het gekoppeld is aan een extra kwestie. Ik noem een Remember The Titans en de raciale kwestie, United en de vliegramp, We Are Marshall ook met een vliegramp, of kansarm zoals in The Blind Side en Invinceble. Het woord cliché valt vervolgens erg snel bij dergelijke films, want ja, het einde is natuurlijk niet verrassend. De mensen of ploeg waar het over gaat komt altijd bovendrijven, stijgen altijd boven zichzelf uit en winnen altijd. Is dat dan meteen slecht? Nee natuurlijk niet. Maar laat het nu wel net aan één van bovengenoemde dingen liggen.

Dus Amerika is ook eens ergens niet goed in. Het 'grootste' land ter wereld heeft op voetbal gebied nog nooit enige aansprekend resultaat neergezet noch enige voetballer geproduceerd die er toe deed. Het moet gezegd dat er de laatste jaren steeds meer talenten doorbreken, maar behalve pretty boy Landon Donovan, die het nooit ergens waar maakte en Freddy Adu wiens naam even snel opkwam als instortte is het nooit veel geweest. En dat is in de jaren '50 niet anders en daar is men behoorlijk reëel en eerlijk over. Een wonder, hetgeen waar de film uiteraard over gaat, is de verassende wedstrijd tegen Engeland op het WK. Iets dat op het eerste oog weinig aanspreekt, mede door de andere resultaten in de poule, maar juist daardoor een extra grote prestatie is. De boodschap draait om doorzettingsvermogen, geloof in jezelf en wilskracht.

Maar dat is het dan ook. Want toch blijft dat ene gevoel hangen...waar gaat dit nu over? Die ene wedstrijd in een WK poule? Hmmmm. Tevens telt mee dat de film geen extra kwestie meedraagt zoals de eerder genoemde films. Dan zijn er de karakters die allen inwisselbaar zijn en weinig tot niet interessant zijn. Leuk ondanks de weinig aansprekende karakters zijn de jonge gasten als Bentley en Butler. Tevens leuk is Bush zanger Gavin Rosdale als Blackpool grootheid Mortensen. En persoonlijk vind ik retro en nostalgie altijd mooi dus vallen de oude shirtjes en de oude WK 1950 affiches op als mooi. Interessant is nog wel de Hatiaan die een beetje kleur brengt en blijkt die Walter Bhar zo'n beetje de beste voetballer die Amerika ooit heeft voortgebracht. Aardig is de afsluiting nog met de oude bazen zelf.

Is het te weinig? Dat sowieso. Heel slecht is het allemaal niet maar hier ontbreekt toch wel het nodige aan. The Games Of Their Lives is wellicht een hoogtepunt voor de spelers geweest maar als kijker krijg je daar niet veel van mee en blijft het te braaf, nietszeggend, en is simpelweg niet interessant.