Mensen van Morgen (1964)

Eerder de IKON. Het logo van de IKON stond in beeld tijdens de uitzending op het geschiedeniskanaal van de VPRO.

Fantastisch tijdsdocument. Een meesterwerk qua montage. 13 Jongeren worden apart van elkaar geinterviewd [ze zijn niet in dezelfde ruimte], maar door de montage lijkt het net alsof ze op elkaar reageren. En dan die heerlijke jazz-muziek en de danspasjes van een van de jongedames.

Een crimineeltje/nozem, een homoseksueel, een meisje uit het klooster, een prostituee, het meisje van het platteland, de voetballer, de economie-student, een 'gehandicapte' muzikant....een keur aan achtergronden en ideeen dus. Het woordje seks of neuken wordt nooit uitgesproken door hen (hoe zei u dat: intiem samenzijn?). Relaties met ouders, muziekvoorkeuren, religie, de Tweede Wereldoorlog, seks voor/na het huwelijk, het komt eigenlijk allemaal wel aan bod. Een fascinerend portret van de jeugd van de zestiger jaren, die nogal openhartig praten over zaken (in hun ogen). Op het laatst zegt de boerendochter: "Oh, wat zal de dominee boos op me zijn, hihihi, oh oh!", terwijl haar uitspraken voor de toeschouwer juist overkomen als uiterst ouderwets en preuts.

Rondom de film (Brusse: het is geen documentaire) was nogal wat te doen. O.a. het kort geding waardoor de film even uit roulatie ging. Volgens Brusse werden er drie woorden geschrapt. Onderzoek wees uit dat het er 65 waren (Brusse ontkent dit). Maar dat niet alleen. Ook het meisje uit het klooster was het niet eens hoe ze geportretteerd werd. Het kwam over alsof ze zelf twijfelde over haar geloof. Niet lang daarna trad ze uit het klooster. Nog steeds neemt ze Brusse dit kwalijk.

Veel ophef dus destijds. Er kwam inderdaad nog een Duitse versie, Menschen von Morgen. Tevens was deze film al gepikt van een Franse film [titel weet ik niet]. Deze info komt uit een documentaire van Gilles Frenken, genaamd Mensen van Toen. Hij gaat op zoek naar de ongeschonden kopien van de film, en naar de mensen achter de film. Sommigen waren al gestorven, sommigen waren onvindbaar. De boerendochter is getrouwd met een aardappelboer, de 'non' draagt nog steeds de last met zich mee, en de oh zo sexy vrijgevochten meid die lekker uit haar bol ging op de jazzmuziek leeft tussen de Indianen in Canada. In de film is het opmerkelijk dat juist zij niet wist of ze uberhaupt kinderen wilde hebben op een latere leeftijd...het bleek dat ze tijdens de opnamen van de film reeds zwanger was. Curiositeiten alom.

Fascinerend, dat zei ik al. Dit mag wel een dvd-release krijgen als je het mij vraagt. Het was een zeer groot succes in de bioscopen, en anno 2006 staat de film nog steeds als een huis, ook al is het inhoudelijk nu minder opzienbarend dan in 1964. Doordat het zo'n grote hit werd, kwam de commercie erachter dat de jeugd een grote commerciele groep was. Er kwamen meer jeugdprogramma's op tv, en ook reclames werden geconcentreerd op de jeugd ipv de huisvrouw. Doorbrekende mijlpaal? Dikke 4 sterren mijnerzijde. Aanrader.

Ik sluit me grotendeels bij Mug aan. Fascinerende film, erg een kind van zijn tijd. Een film die duidelijk op het kruispunt tussen de jaren '50 en de jaren '60 valt. De eerste generatie die de oorlog niet bewust had meegemaakt ook. Zou inderdaad echt op DVD moeten, met de documentaire over de film erbij.

4.0*