À Chacun Son Enfer (1977)

"Sergio Gobbi présente..." een naam die vertrouwen oproept! Ik heb geen idee wie Gobbi is, maar ouwe Cayatte was hier duidelijk aan het einde van zijn Latijn. In die mistbank van de verwarrende jaren '70 was hij duidelijk het noorden kwijt, niettegenstaande dat hij zich volgens de gekende kwaadsprekers (Truffaut, Bazin, Roger Tailleur, heel Cahiers du Cinéma) nooit zelfs maar approximatief in het noorden bevond. A Chacun Son Enfer heeft iets van een gezellig rommelboeltje: wazige editing en eigenaardige cameravoering (personages zijn soms nauwelijks in beeld, personage van Ledoux kijkt een paar keer recht in de camera), aantal acteurs die wat verloren lijken te lopen en een sodemieter van een anti-climax op het eind - het was zelfs zo erg dat Giradot volgens IMDB trivia nooit meer wilde samenwerken met Cayatte na dit fiasco, maar helaas, ze was contractueel gebonden om nog minstens één film met hem in te blikken - wat wonderwel past bij het publieke persona van Giradot als moegekweld dutsje.

Toch is het ook een genereuze film, eentje die vraagt om bemind te worden - als is het maar voor even. Vanwege de tabloid en de série noire sensibiliteiten van het verhaaltje ben ik toch bereid om mij vergevingsgezind op te stellen - kindontvoeringen en de suggestie van lustmoorden beroeren de menselijke geest nu eenmaal. Ik moet de eerste sterveling nog ontmoeten die kan weerstaan aan de gouden plume van topscenarist Jean Curtelin!

PS: tien jaar na dato is Gaumont zo goed geweest om de brakke VHS over te zetten op een schappelijk geprijsde DVD - mét subs voor hardhorige Fransen. A bon entendeur!