L'Homme Pressé (1977)

Gelukkig is er Delon die de film er bovenop helpt, want het verhaaltje is maar zus en zo.

Het is gebaseerd op een roman van Paul Morand uit 1941, maar verplaatst naar een recentere tijd. Alain Delon speelt een kunstverzamelaar die altijd gehaast is, un homme qui bouge, zo iemand die altijd dringend een carrièrezet moet doen maar vergeet te leven. Stilstaan bij een mooi moment is er niet bij, zelfs niet de geboorte van z'n kind. De beweging wordt zichtbaar wanneer hij loopt, zweet, te snel autorijdt of een vluggertje heeft in het toilet. Wanneer hij tot stilstand gedwongen wordt, is dat altijd tegen z'n zin, zoals in die gevangenis in Senegal of in het ziekenhuis. Die jachtige levensstijl eist een tol van z'n gezondheid.

De twee zussen, gespeeld door Mireille Darc en Monica Guerritore, contrasteren met hem doordat zij wel traagheid waarderen. Onderling contrasteren ze ook: Edwige is een meegaande blondine; Marie een argwanende brunette. De antieke kunstvoorwerpen zorgen voor visuele prikkels. Een heerlijke scène is wanneer hij een romaans gebouw heringraaft omdat de burgemeester het wil laten registreren. Ondanks het thema begint het in een vrij gezapig tempo met nadruk op de dialogen, maar de intensiteit neemt geleidelijk aan toe.

Drukdoenerige Delon in een film die maar niet boeiend wil worden. Ook Delon kan di niet oersaaie gedoe niet redden, ondanks dat hij in deze film wel centraal staat.

En wat is die vaas onwaarschijnlijk lelijk trouwens.

In deze film speelt de heer Delon een succesvolle kunsthandelaar die zich bedient van de voor die tijd laatste snufjes zoals een auto telefoon en een telex.

Het is allemaal wat over de top en kluchtig en de film heeft me niet echt gepakt.