Film ohne Titel (1948)

Een film zonder titel leek me op het zicht niet veel bijzonders maar dat bleek dus een verkeerde aanname. Wat een briljant werkje! Het gaat om een film in een film: een regisseur, scenarist en een acteur (Willy Fritsch die zichzelf speelt) houden een brainstorm over een nieuwe film die ze samen willen maken. Hun probleem is echter hoe die film zich moet verhouden t.a.v. de twijfelachtige stand van zaken in Duitsland na een vernietigende oorlog. Een uitgangspunt dat uitblinkt in zelfreflectie maar toch wordt het op een luchtige wijze gebracht, en dat vind ik straf. Effectief volgt er een film in de film waarin de grenzen worden afgetast tussen wat kan en wat niet kan, en waarin geswitcht wordt naar de realiteit waarin de filmmakers zich bevinden. Animerend scenario waarin de kijker in de positie van de filmmakers geplaatst wordt. Naar het einde van de film toe wordt in een bepaalde scène ook nog eens gespeeld met de stilistische conventies van de expressionistische film, daarmee afwijkend van de (overigens mooie en dynamische) stijl waarin deze film - een komedie - verder geschoten is. Zalig.

Te vermelden is nog de stralende aanwezigheid van Hildegard Knef, als één van de hoofdrollen en geliefde van Hans Söhnker in de film in de film.

Film Ohne Titel wordt gerekend bij de Trümmerfilme (een genre waarnaar in de film zelfbewust gerefereerd wordt) maar lijkt intussen verzeild geraakt in de vergetelheid. Hopelijk komt daar verandering in want een film zonder publiek is ook maar niets, zelfs al heeft hij geen titel. En deze film zonder titel is het bekijken méér dan waard.