Il Ladro di Venezia (1950)

Het bestond dus schijnbaar al in de achtste eeuw : Turkije...really ? Creative writing ongetwijfeld en het doet er allemaal weinig toe verder, we hoeven bij dit soort swashbucklers verder ook geen historische acuratesse te verwachten. Krijgen we ook niet, maar aangezien alle highlights van de lagunestad reeds te zien zijn zou dit ergens dik in de zestiende eeuw op zijn vroegst moeten spelen, al lijkt de aankleding me dan hoogstens begin vijftiende. Maar op alle swashbucklers/pepla kun je wel het etiket fantasy plakken verder, en de anders zo kritische kenners zitten er niet eens mee, dus wie zijn wij dan verder om te zeuren.

Enfin, opmerkelijke regisseur voor een swashbuckler : Brahm, vooral gekend vanwege zijn gotische noirs als the lodger en Hangover square, frappant genoeg heeft hij hier zijn gevoel voor expressionistische esthetiek wel degelijk meegenomen : weinig zeker Italiaanse swashbucklers met zoveel scenes in het donker/ de schaduw of zelfs...de mist ! Dat laatste wellicht een unicum. Die Brahm ingehuurd omdat het hier een co- productie betreft met een budget superieur aan de meeste van zijn latere genregenoten ter plaatse, ook kwalitatief superieur. Vergelijkbaar misschien met het reeds besproken IPDC van die andere noirestheet Ulmer, bijna een auteurspeplum.

Het verhaal voldoet verder aan alle archetypische genre-elementen, met de volgende rolverdeling : Venetië zucht onder de terreur van de boze inquisiteur Serato, die de doge om zeep heeft laten helpen. Wat hij echter niet weet is dat de doge alvorens langzaam aan gif te sterven nog een brief heeft kunnen schrijven aan admiraal Disani. Zou geen probleem moeten zijn op zich : Serato had die admiraal net op hemelvaartscommando gestuurd tegen een Turkse vloot...helaas voor hem echter weet de admiraal met hulp van zijn adjudant Hubschmid- Lorenzo te ontkomen aan de boze Turk, en keert hij huiswaarts.

Waar hij als een war hero wordt onthaald samen met Hubschmid, wat hun liquidatie nogal bemoeilijkt. Serato slaagt er op verraderlijke wijze in de admiraal alsnog om zeep te helpen, en vervolgens de schuld in de schoenen van Hubschmid te schuiven. Bovendien begeert hij heftig de dochter van de admiraal: Francesca- Marlowe, die hij nu ongestoord hoopt te huwen.

Edoch : Hubschmid is ondergedoken, en begint aan een guerillacampagne als "il ladro di Venezia ", een combi van Zorro- uiteraard gemaskerd derhalve- en Robin Hood, inspiratie evident. Doet hij dit alleen ? Neen : hij heeft hulp van een stel wederom Robin Hood geinspireerde boefjes, en ook van.....Maria Montez ! De caraibische campkoningin hier begonnen aan haar Europese en laatste avonturen, vernoemd naar haar dochter Tina ( Aumont ) nog wel ! Ik las dat dit door critici als haar beste acteerprestatie wordt beschouwd, zegt wat over haar andere rollen dan want hier speelt ze een genretypische variant op de rol van de vurige "zigeunerin " incl. bijbehorende Carmen outfit. De ontwikkeling van dergelijke personages in het genre is gekend, wijkt hier echter wat van af uiteindelijk maar dat moet u zelf zien.

Inhoudelijk gesneden koek dus, visueel echter veel beter dan genregebruikelijk ook dankzij het budget : location shoots in Venetië met een massascène aan het canal grande incl. nagebouwde bucentaur op het eind, reeds gememoreerde noirfotografie, invloeden van Venetiaanse schilders zelfs e.g. de herberg van Montez alla Tintoretto, katholieke SM gotiek met zowel Montez als Hubschmid die op het rad gaan al had zeker Montez iets meer mogen laten zien dan een ontblote dij, expressionisme met de carnavlassequentie en bijbehorende Ensorachtige maskers, geintjes als de duiven die fladderen als vleermuizen of het licht dat op de borst van Montez een schaduw werpt in de vorm van ...een tepel ! Lachen toch.

Dat was ook het moment waarop een piepklein liefhebbertje/ kennertje een rij voor mij in de zaal druk aan zijn fopspeentje begon te zuigen en met zijn rammelaartje begon te spelen ..."nu al weet dat ventje waar het om draait " dacht ik.

Nadien moet hij en ook vele anderen deze prent die in deze contreien werd uitgebracht als "de dief van Venetië" nog veel vaker gezien hebben, ook op de teevee. Hopelijk wel in de integrale versie van HONDERDENVIJF minuten, niet de verknipte US release versie van 88 minuten.

Het woord is nu aan de liefhebbers/ kenners...