Shutter (2004)

Aardig horror/suspence filmpje.

Hoewel ik geen hele grote fan ben van de Ring/Grudge/Darkwater/eye achtige films, kijken ze toch vaak best aardig weg. Zo ook deze, het verhaaltje beloopt het bekende pad. Er gebeuren vreemde dingen en dit kan wel eens komen door een geest die ook nog eens een bekende is van de hoofdrolspeler Niks nieuws onder de zon, maar door een paar fijne schrik momenten en een zeer geestig einde, weet die toch op drie kleine sterren uit te komen.

Erg cliche filmpje waar maar weinig spannende momenten in zitten en waar we al weer voorgeschoteld krijgen wat we al zoveel te zien hebben gekregen. Toch zeker niet slecht en redelijk vermakelijk om eens een keer te zien. De sfeer is goed lekker donker en duister en het acteerwerk is niet verkeerd dus wil ik deze film toch nog 3* geven want ik heb in het aziatische horrorgenre al slechter gezien

Zoveelste in de rij.

Visueel aardig en daarmee is het meeste dan ook weer gezegd. Meisje werd onheus behandeld en komt wat spoken. Hoe meer van dit soort films je ziet hoe slaapverwekkender het allemaal wordt.

De Aziatische suspense is al lang geen frisse wind meer, maar een muffe lucht. Het kijkt aardig weg, zitten een paar leuke momenten in, maar mag het alsjeblief weer eens wat anders zijn (we denken Rampo Jigoku).

Wordt een beetje saai (en al lang niet eng meer). 2.5* dan maar, want ze zijn er inderdaad ook veel slechter.

Godkelere wat een enge film.

Had hem gister gezien met veel moed en ik had regelmatig mijn hand half voor mijn ogen omdat ik niet echt tegen schrikeffecten kan vandaar ben ik ook niet heel erg geschrokken van die effecten.

Maar toch zitten er dood enge stukken in en al is de ene griezelscene voorbij begint de volgende weer. Vaak zit je gewoon verstijfd van angst naar deze film te kijken bv bij die scene in de auto dat die geest van die meid de auto inhaalt en even later grijnzend op de moterkap zit of die scene aan het eind, nou weet je waarom ie zoveel nekpijn had

Echt een aanrader voor horrorfans. Schuif die Amerikaanse horrorfilms maar es opzij.

Ik moet nodig meer Aziatische horror films zien, ze zijn echt te gek.

4,0*

Beeld je even in dat je met lijf en lede tracht te ontsnappen aan een uiterst eng uitziende geest die je kost wat kost wil grijpen om je mee te nemen naar het hiernamaals. Je loopt door een eindeloos gangencomplex van een leeg flatgebouw en betreedt een gammel deurtje dat het portaal vormt naar een grimmige trappenhal. Je loopt en loopt. Je voelt de kille adem in je nek van de geest die je nog steeds op de hielen zit. In een ijltempo daal je de trappen af, minutenlang, om uit de greep te blijven van de dood. Je hart klopt in je keel en in alle zenuwuiteinden van je lichaam. Je ademsnood verbleekt bij de constante aanvoering van adrenalinestoten. Tintelingen bekruipen je ruggengraat. Na enkele minuten die wel uren lijken, stel je vast dat je nog steeds op dezelfde verdieping zit als waar je de trappenhal bent binnengestormd. Ongeloof maakt zich van je meester. En nog steeds word je achtervolgd door de niet aflatende kwelgeest die niet zal rusten alvorens hij je te pakken heeft. De gedachte dat je de in tijd en ruimte eindeloze achtervolging nooit kan winnen, kraakt je psyche. Angst en onmacht bespelen je emoties. Je geeft je tenslotte over en berust in je lot…

Shutter is een aaneenschakeling van dergelijk hallucinante scènes die de langzaam opgebouwde paranoia naar een ongezien hoogtepunt tillen. Het begint allemaal met een banale aanrijding van een jong meisje, waarna de onthutste daders in een vlaag van paniek vluchtmisdrijf plegen. Snel daarna wordt het koppel geteisterd door een duistere schim die op alle mogelijke ogenblikken aan hen verschijnt. Voor de kijker meteen een eerste teken aan de wand dat de schim wraak wil voor het dramatische ongeluk. Wanneer gaandeweg het verleden van het hoofdpersonage pijnlijk wordt blootgelegd, schuiven alle puzzelstukjes in elkaar en wordt duidelijk dat er meer aan de hand is. En zo wordt het publiek getuige van een beklijvende horrorfilm die op meerdere facetten werkt.

Complexe begrippen zoals wrok, wroeging en het menselijk geweten krijgen in Shutter door middel van talrijke betekenisvolle verwijzingen een wel erg aparte en tegelijk akelige invulling. Op vakkundige wijze wordt dit basisconcept in een uniek verhaal gegoten dat met een ijzingwekkende suspens en een handvol perfect getimede schrikmomenten een briljante uitvoering kent. Cinematografisch zit Shutter uiterst strak in elkaar. Elk audiovisueel detail staat in dienst van het narratieve aspect, gaande van vervreemdende shots van grauwe flatgebouwen tot een intense klankband die je meermaals doet rechtveren uit je stoel.

Van de afstandelijke toon die vele Aziatische producties kenmerkt is in Shutter weinig tot niets te merken. Niet zelden bemoeilijkt de cultuurbarrière een optimaal inlevingsvermogen waardoor de impact steeds beperkt blijft, maar dat is in deze verwesterde Aziatische prent geen hindernis. Hoewel typische Aziatische symboolwaarden (bijvoorbeeld ontzag voor geesten) nog steeds aanwezig zijn – streekgebonden elementen als taal en locaties inbegrepen – vertoont het hoofdpersonage toch duidelijk herkenbare trekjes. Dat maakt het allemaal iets meer grijpbaar en begrijpbaar en in die zin ook aangenamer om naar te kijken.

Verder is Shutter een complete film, in die zin dat elk shot en elke scène mooi uitgemeten zijn, goed op elkaar aansluiten en netjes in het totaalplaatje passen. Bovendien laat de regisseur via subtiele hints ruimte voor eigen interpretatie zonder dat het allemaal te vaag wordt. Van de kijker worden inspanningen gevraagd, er ontstaat een zekere interactie met andere woorden, maar het publiek wordt nooit volledig in het ongewisse gelaten. Goed gedoseerde thrills en chills en een constant aanwezige onderhuidse spanning doen vervolgens de rest en daarmee serveert deze atypische spookfilm je op een aanhoudende adrenalinerush die zelfs na de aftiteling nog door je lijf blijft zinderen. Een klassieker in wording!

Dat ik geen horrorliefhebber ben heb ik al vaker vermeld, maar er is één element waar ik zo moeilijk van kan begrijpen dat horrorliefhebbers er vaak zo enthousiast over zijn: schrikmomenten. Persoonlijk vind ik het wel de meest simpele vorm van horror, omdat het altijd hetzelfde truukje is: vooraf doodse stilte en een wat statisch en lang shot; vervolgens ineens een heel hard geluid in combinatie met een opvallende beweging. Altijd hetzelfde en Shutter heeft een hoop van deze momenten. Van sommige daarvan moest ik daadwerkelijk schrikken, maar wat daar zo briljant aan is ontgaat me. Dit in contrast met enkele berichten die de schrikmomenten geweldig vonden. Misschien moet je horrorliefhebber zijn om het te begrijpen.

Verder vond ik het wel een aardige genrefilm en dat ik het niet groots vind komt waarschijnlijk gewoon doordat het mijn genre niet is. Oké, het is bij vlagen cliché, maar wel vaardig gemaakt en het levert aardig kijkvermaak. Persoonlijk vermaakte ik me wel met het zoeken naar geeestverschijningen op de foto's en de scène in het donker die af en toe belicht werd door een fotoflits vond ik leuk uitgevoerd.
3*

Dat Aziaten van meisjes met haar voor hun gezicht houden is wel bekend, maar dat het nooit op een originele manier wordt uitgebeid of aangepast vind ik wel weer jammer. Deze film is namelijk ijzersterk, zenuwslopend en enorm effectief. Er gebeurt constant wat engs en de spanning wordt flink opgebouwd. De nekharen staan soms stijl overeind en de nieuwsgierigheid naar de afloop blijft de hele film door. De film is ook fenomenaal in beeld gebracht door Parkpoom Wongpoom en Banjong Pisanthanakun, die mooie set up/pay off’s subtiel in beeld brengen. (denk aan sprinkhanen op tv en de vlieg in het glas.) Dit vond ik erg sterk. Ook het verhaal was erg goed. De kijker wordt de hele film lang ‘bedrogen’. Je wekt sympathie op voor een persoon die uiteindelijk een enorme slappe zak blijkt te zijn. Ontdaan blijf je kijken, door dat de persoon waar je al die tijd voor hebt gehoopt dat hij alles zou overleven, iets afschuwelijks heeft gedaan. Dit vond ik een enorm sterk aspect in de film. Ok, het verhaal heeft veel weg van films als Ringu of JuOn the Grudge, maar wel met eigen elementen die mij enorm aanspreken. Zelfs dingen die ik eigenlijk haat (een enge gebeurtenis eindigt met het wakker worden in bed, walgelijk, overbodige spanning opwekken met het idee dat er misschien te weinig spanning in zou zitten) kan ik vergeven. De acteer prestaties zijn erg goed, maar misschien wat westers. Ananda Everingham heeft misschien een beetje een westerse look, misschien komt het daardoor. Wat mij ook aanspreekt is dat er niet ellendig doorheen wordt gezwengeld over dingen die je moet leren of moet in groeien in het leven, zoals wel vaak in Aziatische films voorkomt. Dit haalt je van het verhaal af, maar was in deze film niet aanwezig.

Conclusie: Een beetje 12 in een dozijn Aziatische geest, en een 12 in een dozijn Aziatisch horror verhaal, maar dan wel een van de beste die ik gezien heb.

Erg enge film. Paar duizelingwekkende scenes in.

Visueel is het allemaal best sterk en het plot is ook best aardig, maar wat deze film sterker maakt dan andere horrors is Tun. Wat een ijzersterk acteerwerk en ook het gedrag van Tun is een mooie stijlbreuk met de meeste horrors, waarin de hoofdpersonages het gevaar niet durven te confronteren.

De volgende film van de regisseurs trekt de audiovisuele kracht die deze film ook al heeft nog verder door. Een aanrader voor diegene die deze film prachtig vonden.

Best wel een aardig film met een aantal goede schrikmomenten. Het einde was zeer origineel en goed en verklaarde veel. Vooral de reden waarom hij last had van zijn rug

Tja. euhm.. Het bekende recept .. Een wat bleek en magertjes Aziatisch meisje dat de boel aan het opschrikken is. Inmiddels overwegen we er eentje te adopteren omdat we ze best aandoenlijk vinden.

Uiteraard zijn er volop (voorspelbare) schrikmomenten, fletse beelden en langharige meisjes die ergens uit, of over kruipen. Net zoals dat het slasher-genre op een gegeven moment was uitgemolken. Dat is niet erg (er wordt vrijwel altijd gebruik gemaakt van bestaande concepten), maar in dit geval kon ik er de aandacht moeilijk bij houden.

Maar goed, behalve de clichés zit de film goed in elkaar, is er aanzwellende muziek en is er knap acteerwerk, vooral van de hoofdrolspeler. Ik word er alleen een klein beetje cynisch van.

Stuk beter dan zijn remake.

Vooral de spanning is een stuk beter. De sfeer is ook grimmiger en griezeliger. Zelfs het acteerwerk is beter, wat je toch niet zo zou verwachten van een Aziatische film.

Genoeg schrikmomenten die erg effectief zijn. Veel minpunten heeft deze film niet. Misschien wel dat het een beetje uitgemolken is allemaal, die vrouwelijk, zwartharige geesten...maar het blijft nog steeds vermakelijk. Vooral als het zo goed is uitgewerkt als in deze film.

* 3,5

Na een aantal jaar toch maar eens herzien en helaas vind ik het nog steeds de minste van de vier films.

Ik wist er niet veel meer van, alleen dat ik een aantal keren was geschrokken en dat ik het meisje best eng vond. Nu heb ik in die jaren al heel wat meer horror-ervaring opgedaan en helaas wisten beide aspecten me niet meer te overtuigen. De geest is aardig vormgegeven maar creepy vond ik het niet. De schrikmomenten werkten ook niet meer. Het is nogal duidelijk te merken op welk moment een scare wordt ingezet. Mijn broertje die naast me zat verschoot nog wel eens van zijn plaats, altijd leuk om te zien.

De film is nog wel voortdurend spannend. Er hangt een onheilspellende sfeer, zeker in de fotokamer. Sowieso doen geesten op foto's het altijd wel goed, en deze film staat daar bol van. Het verhaal was in mijn herinnering best goed, maar ik kom er nu achter dat het eigenlijk geen reet voorstelt. Een wending op het eind die niet schokkend is, maar wel geinig gevonden. Film is zeker niet slecht, maar Twin Alone bijvoorbeeld is op zowat alle fronten beter. Een ophoging zit er helaas niet in.

Wie al van The Grudge en Ringu gesmaakt heeft zal vaststellen dat de "spookmeisje met zwart haar" formule nu nog eens op een andere manier uitgewerkt wordt. Na bespookte videobanden en internetsites is het de beurt aan foto's om de angst erin te houden. Laat u evenwel niet tegenhouden door het gebrek aan inspiratie : de schrikmomenten zijn erg hevig, waardoor ik het best wel een film vond die me zenuwachtig maakte. Het einde had ik niet zien aankomen. Maar hoe zit het dan met het meisje die hij in het begin heeft aangereden? .

Shutter is niks anders dan een geweldige film. Bijna alles was perfect in deze film, verschrikkelijk goed.

Laten we beginnen bij het begin, de aanrijding. Dit was natuurlijk wat cliché en simpel in beeld gebracht. Maar toch vroegen wij ons af waarom Tun zo graag door wou rijden?

De eerste verschijning vinden wij in de klassenfoto. Als Tun met zjin camera langs het gezelschap gaat zien we Natre ertussen staan. Niet een écht schrik moment, maar toch zo creepy dat het effectief is.

Als we de vorm van een gezicht zien op de klassenfoto wordt hier op ingezoomd. Het hoofd van Natre draait in een keer met een hard geluid, zo effectief zag ik een schrikmoment haast nooit.

Zo zijn er nog véél meer enge momenten in de film, de een effectiever dan de ander. Maar de totale sfeer, setting en het acteerwerk maakt deze film zo overtuigend. Het einde, daar hoef ik niet eens over te beginnen, wat ziek! En zo verschrikkelijk creepy, jezus christus.

Het enige minpunt is dat je op een gegeven moment toch wat zat wordt van de hele tijd de schrikmomenten en het enge meisje, maar het mooie is dat de film zich op het einde verschrikkelijk goed herpakt.

Naast Eden Lake en Martyrs de beste horrorfilm die ik zag.

4,5*

Standaardwerk, maar gelukkig nog wel overtuigend genoeg om er een prima filmavond mee te hebben. Jammer dat het allemaal wat clichématig wordt gebracht, zoals met de aanrijding en de werkelijke oorzaak van het gestalk van de geest. Een gepest meisje dat rond gaat spoken, da's nieuw...not. En wat hebben ze in Azie toch steeds met lange, magere meiden met een wit gezicht en lange zwarte haren? Sinds The Ring kom je echt constant tegen zeg.

Gelukkig leverde haar aanwezigheid vooral richting het einde nog wel wat boeiende momenten op. De vlucht van Tun in het trappenhuis en vanaf de brandladder was best creapy, overigens 1 van de spaarzame momenten in de film die ik spannend vond. Dat de geest uiteindelijk op zijn nek zat, waar hij klachten van had, vond ik wel gaaf. Dankzij 't fototoestel krijg je daarmee wel wat freaky dingen te zien. Je ziet het aankomen, maar je schrikt er toch wel soms van. Overigens zat eerder in de film ook een sterk stuk, als Tun thuis in het donker komt te zitten in zijn ontwikkelkamer, waarbij je als kijker alleen wat ziet door middel van de flits van het fototoestel. Erg sterk stuk. Uiteindelijk is het een prima film geworden die ondanks de voorspelbaarheid goed te kijken was. Toch hoop ik nog eens snel weer een echt enge film te zien. Shutter moet het vooral van de sfeer hebben, waar een film als Insidouis in mijn ogen ook nog eens echt eng weer te worden.

Kleine 3,5*

Erg sterke horror met een onheilspellende sfeer en zeer goede/effectieve schrikmomenten. Daarnaast kent deze film ook een sterk verhaal wat zich gedurende de film steeds meer en meer ontvouwt, wat je niet zo vaak ziet in horrors.

Want op het eerste gezicht denk je dat het meisje gewoon een random meisje is dat is aangereden, maar ze blijkt een zeer groot verleden met Tun te hebben gehad waarbij ze zelfs door zijn vrienden is verkracht en blijkbaar speelt dat hem nu te parten.

Dit is erg goed uitgespeeld, want als kijker leef je zo mee met Tun en dan blijkt hij tegen het einde aan best een rotzak te zijn geweest en verdient hij zeker alle ellende die hem is toegebracht.

Enkele scènes die me zijn bijgebleven zijn: als Tun alleen in zijn huis is en de stroom uitvalt en hij de flits van zijn fotocamera gebruikt om te zien waar hij zich bevindt. Ook als hij probeert te ontsnappen en zich in het trappenhuis bevindt om te zien dat hij eigenlijk geen verdieping verder komt en dan tegen het einde aan als blijkt dat de geest de hele tijd op zijn nek zit, wat enkele eerdere scènes al verklaart, zoals als hij op de weegschaal gaat staan.
Dat de geest wel erg cliché is en zo is weggelopen uit andere Aziatische geestfilms deerde mij niet echt.

Al met al is het alweer een tijdje geleden dat ik rot heb geschrokken bij een film en dat zegt ook wel wat, aangezien ik niet zo snel schrik. Daarnaast is het als kijker ook erg leuk om mee te puzzelen wat er nu daadwerkelijk gebeurd is, om tegen het einde aan alle puzzelstukjes op hun plek te zien vallen.

Dikke 4,0 sterren.

Fotogenieke geestenhorror die uiteindelijk niet helemaal aan z'n premisse weet te ontsnappen. Wat je er zo ongeveer van mag verwachten, heeft het, veel meer dan dat rolt er niet uit. Pluspunt is dat het nerveuze sfeertje een constante factor is, bijna de volledige speelduur wordt zo benut.

Het scenario is ook niet aan de praterige kant, terwijl het toch steeds iets vertelt. Wat dat betreft werkt het slot ook vrij goed. Het lijkt na de crematie de voorspelbare kaart te trekken, toch heeft het toch nog een addertje onder het gras. Al met al niet opzienbarend, maar wel degelijk en afdoende.

Ik kan meestal met een strak gezicht naar een horrorfilm staren maar ik vond dit fucked up eng. Begon op een gegeven moment de neiging te krijgen om mijn oren dicht te doen als de pussy die ik ben en ik ben mij een paar keer rot geschrokken, vooral in het begin. Het plot is erg sterk, de setting in Japan ook. De hele film heerst er een lugubere sfeer, het houdt nooit op. Zodra het meisje aan het bedeinde verschijnt neemt de angst af omdat het dan tastbaar lijkt te worden maar alles wat zich voor die scéne afspeelt vond ik zenuwslopend. Het einde vond ik ontzettend goed, ik had al zoiets verwacht maar als je het dan ziet gebeuren is dat geeft het toch een naar gevoel. De allerlaatste scéne is ook erg sterk en maakt de film compleet. Misschien komt het omdat ik vanavond echt zin had in goede horror maar ik vond dit zwaar materiaal. Vond het erg goed.

4*

Op zich een heel sfeervolle film, alleen ik heb zelden zulke belachelijke jump scares gezien als in Shutter. Kneiters wat draaien de makers de volume knop vol open zeg. Doet echt gigantisch afbreuk aan de film. Ik heb genoeg jump scares meegemaakt in vele flutfilms, maar Shutter spant echt de kroon. Jammer dat ze de spanning niet op een andere manier tot uiting hebben weten te brengen, want die was er in potentie genoeg. En daarnaast vind ik het ook niet typisch Aziatisch om zo met de volumeknoppen om te springen. Al met al laat Shutter mij toch echt met een onbevredigend gevoel achter.

2,5*

Een voorspelbaar flauw filmpje die totaal sfeerloos de ghost clichés afloopt.

De vele herhalingen met het maken van foto's en turen naar een eventuele verschijning wekten bij mij halverwege de film verveling op. De ontknoping van het verhaal en het einde waar de geest lekker op zijn nek zit vond ik dan nog wel aardig. Net voldoende.

Redelijke horrorfilm. Zeker als je 'm gaat vergelijken met de Amerikaanse versie. Of course, de clichés worden aan elkaar geregen, maar de spanning vond ik toch wel degelijk aanwezig.

De remake (2008) zag ik destijds in de bioscoop, en daarvan kon ik me alleen herinneren dat het ging over iets met schaduwen/geesten die op foto's verschenen. Ik gaf het twee sterretjes dus echt onder de indruk was ik niet.

Dit origineel is een stuk aangenamer, het verhaal is wel heel erg basaal, nergens wordt het gedurfd of weet het te verrassen, maar het doet ook weinig fout en is keurig sfeervol. Wel is het zo dat ik het een dag later alweer bijna ben vergeten. Een magere 3*. De remake was duidelijk overbodig.

Afsluiter van onze Halloween Night van dit jaar.

Kort samengevat: een top horrorfilmpje met alle nodige elementen. Geen goedkope schrikmomenten, maar een film die het in eerste instantie moet hebben van de sfeer, het mysterie en een meer dan sterke ontknoping. Aanrader voor de liefhebbers van het genre!

Aardig standaardfilmpje met leuke schrikmomenten. Ik ben geen grote fan van horror- en slasherfilms, maar dit soort geestenfilms vind ik stiekem toch ergens nog wel wat eng. Te veel lekturamaboeken over geestverschijningen als kind doorgebladerd, denk ik.

De nuchtere Baggerman dacht echter al tijdens de film:

Waarom heeft de geest jáááren nodig om de wraak te nemen? En dan pas in een paar weken het hele vriendengroepje zichzelf om zeep laten helpen? En waarom Tun pas als laatste? Waarom die hele aanrijdingssequence??? Een geestig grapje?

M.a.w. de meeste scriptschrijvers van horrorfilms blijven een stel hersenloze sukkels - zucht-!

Shutter is een term die gebruikt wordt in de wereld van de fotografie. Met deze kennis weet je dat de film iets van doen heeft met foto's. En wonderwel weet deze Thaise Horrorfilm met dat geven, de clichés te overstijgen. Door dit degelijke verhaal en spannende creepy momenten valt de film goed op tussen al die andere J-horror. De personages worden uitgebreid geïntroduceerd en vanaf het auto-ongeval van amateurfotografen Tun en Jane wordt geleidelijke hun levensgeluk met daarbij gepaarde angsten steeds verontrustender. De traditionele zwartharige geest is natuurlijk ook hier van de partij en duikt op de meest onvoorstelbare plaatsen tevoorschijn. Ondanks wat schoonheidsfoutjes is ‘Shutter’ in zijn totaliteit een redelijk geslaagde horrorfilm geworden. Een film die niet misstaat in het rijtje van Aziatische horrorfilms.

Soms wil je van een artiest alle albums, maar soms is een simpel best-of album veel prettiger. En Shutter is een beetje zo'n best-of verzamelalbum. Alle ingrediënten van de J-Horrors die we - vooral sinds Ringu - hebben leren kennen zijn hier verzameld. Maar enkel een simpele herhalingsoefening is Shutter dan weer niet. Sterker nog, in mijn ogen bevat Shutter het beste wat J-Horror te bieden heeft, netjes in één film.

Shutter bevat een simpel uitgangspunt en blijft - godzijdank - de hele speelduur ook tamelijk eenvoudig. Er wordt qua verhaal wel steeds iets meer prijsgegeven van wat er daadwerkelijk aan de hand is, maar zonder vergezocht of enorm stupide te worden. De film begint met de nodige mysterieuze vlekken en witte vegen op foto's, maar al snel blijkt dat er meer aan de hand is en bouwt de spanning op. De clichés komen stuk voor stuk voorbij: spanning in een openbaar toilethokje, lange zwarte haren, donkere kamers en enge gedaantes die plots achter je staan. De meeste scares worden erg goed uitgevoerd en de film is visueel ook sterk; alles ziet er goed verzorgd en stijlvol uit. We krijgen vervolgens steeds meer van de zwartharige geest, met uiterst creatieve sequenties als gevolg, die wonder boven wonder niet knullig worden. Uiteindelijk sluit de film af met een erg sterke climax. De originaliteitsprijs zal een Shutter wellicht niet winnen, maar voor de uitvoering zou de film voor mij een flinke prijzenregen mogen ontvangen.

4 sterren.

Had hier blijkbaar nog geen score/review voor gegeven, bij een herziening dan maar. Fijn Thais spooky horrorfilmpje in het typische J-horror genre. Film staat echt wel sterk en een goed vb in z'n genre, geen plat en cheap ogend afkooksel, maar goede spanning doorheen de film en echt aan het scherm gekluisterd met momenten. Dit is dan ook volledig m'n ding en ga deze ook een mooie 8/10 geven.

Interessant opgezette film met een aantal imponerende scenes, maar evenzeer eentje die iets te bekend terrein bewandelt. De uiteindelijke bedreiging jaagt weinig angst aan en het acteerwerk is niet geweldig, bovendien duurt het nogal lang voordat de film echt loskomt. Het regisseursduo Parkpoom Wongpoom en Banjong Pisanthanakun hebben hun hart niettemin duidelijk op de juiste plek, maar kunnen niet verhullen dat de inhoud geregeld erg dwaas uit de hoek komt. Naarmate de slotfase vordert wint Shutter aan tempo en beginnen de paranormale invloeden beter uit hun schulp te kruipen, maar die nemen de wat minder interessante eerste helft niet weg. De film wint wel punten voor een aantal scenes die goed worden opgebouwd, maar lang zal het niet bijblijven.

"Jane? You're early.”
"Hello?
"Tun. Its Jane. I'm going to be a little late today.”

In 2021 heb ik ooit eens de Amerikaanse remake Shutter gezien, die mij destijds helemaal niet beviel. Ik vond dat echt een hele saaie film namelijk en kon er eigenlijk maar bar weinig mee. Door de jaren heen leer je, jezelf ook een stuk beter kennen. En zo ook in wat jouw filmsmaak is en waar je niet goed op gaat. Ik kom er denk ik in de afgelopen jaren achter dat horrorfilms met dit thema mij niet liggen, althans waar we dus doormiddel van foto's in enge clichésituaties terecht komen. Ook deze film wist me eigenlijk helemaal niet echt te interesseren. Sterker nog, ik heb me best een langere tijd verveeld tijdens deze film.

Hoewel de film best sterk opent, weet de film eigenlijk voor langere tijd dit gevoel niet vast te houden. Het zakt allemaal echt onwijs in, en dat is echt zonde! Hoewel de film best leuk opent, met de nodige actie vond ik de opbouw gewoon wat zwakjes. Toch deden ze het gewoon volgens het boekje, zoals we ook vele Amerikaanse films kennen. Het lichtelijk verschijnen wat zich vordert naar eigenlijk steeds meer actie en spannende momenten. Toch wil ik het woord ‘spannend’ er vooralsnog wel uit laten, aangezien de film in mijn ogen nergens écht spannend werd.

Als de film eigenlijk bij zijn laatste half uur aankomt begint het toch een stuk interessanter te worden. En ik heb me daar echt héél erg mee weten te vermaken. De geest van Natre kwam eigenlijk in zijn volledige hoedanigheid naar voren, en was best creepy gemaakt. Hier en daar een beetje bloed maar, vooral toch een leuk kat- en muisspelletje. Als de ontknoping van de film nadert vond men het nodig toch nog een soort plottwist er in te gooien, en niet één maar, zelfs twee. Het moment dat je weet waarom de geest precies achter Tun aanzit is ranzing, hoe hij zijn nekklachten heeft en opeens 120 kilo woog vond ik wel echt heel komisch, omdat de geest dus constant op zijn nek zit, zeker de laatste scene is daarin heel sterk.

Toch verbaas ik me een beetje om alle hoge cijfers. Ik ben gewoon niet zo'n fan van dit genre, de J-films van Ringu hebben mij ook nooit echt weten te vermaken, en de film neigt toch wel erg naar die films te gaan. Of het me ooit iets gaat doen is een andere vraag, ik geef niet op en hou de moed hoog voor dit soort films, want ik denk wel dat ik de nodige parels nog moet ontdekken, al zag ik zelf dat helaas hier niet in.

Ondanks het uitgemolken horrorgegeven van een zwartharig, grijskleurig meisje dat op wraak zint, is deze film zeker te genieten. Het verhaal zit goed in elkaar en is gemakkelijk te volgen. Voldoende spannend en een paar creepy scènes. 7/10