Guang Dong Shi Hu (1978)

Slechte film.

Hoewel ik weinig heb aan te merken op de vechtsscenes, loopt de film voor geen meter.

1.5*

Coole opzet maar teleurstellende uitwerking

Ik begin meer en meer fan te worden van het kung fu genre. Vroeger wel wat losse films gezien en de laatste jaren me meer beginnen interesseren in de Shaw Brothers, Bruce Lee, Jackie Chan en noem maar op. Op rommelmarkten ben ik ook al een aantal keer DVDs uit de Kung Fu Collection tegen gekomen en hoewel het hier meestal gaat om in het Engels gedubte versies met een vrij brakke beeldkwaliteit, kan ik het toch nooit laten om er eentje mee te pakken. Noem het een guilty pleasure maar ik amuseer me er altijd wel mee. Alleen was dat bij Ten Tigers of Shaolin niet echt het geval..

En dat is zonde want op papier heeft de film werkelijk alles om een geslaagde film te zijn. Zoals de titel doet vermoeden volgen we een groepje van 10 mannen die een soort van vigilantes zijn en de corruptie in hun stadje beu zijn. Ze besluiten het tegen de corrupte gevestigde waarden (de slechteriken kunnen natuurlijk ook een potje vechten) op te nemen. Klinkt tot nu toe erg goed want het deed me zowat denken aan Seven Samurai en soortgelijke films maar waar de film compleet in mist is enige vorm van verhaal. Ik heb nog altijd geen enkel idee wie het merendeel van de personages zijn en hierdoor wordt de film vrij saai saai. De helft van de tijd kon ik dan ook niet volgen wat er nu eigenlijk aan de hand was en wie in godsnaam tegen wie was aan het vechten. In dat opzicht had het dus ook wel handig geweest als er iets meer visuele verscheidenheid tussen de tien Tijgers was want nu zijn dat allemaal redelijk pezige Aziaten met lang zwart haar in een paardenstaart en gekleed in blauw, wit of een tint bruin. Het gevoel ontsnapt me dan ook niet dat hier meer in had kunnen zitten. Misschien had het beter geweest om de groep te halveren, dan hadden in ieder geval de individuele vechtstijlen beter tot hun recht gekomen.

Gelukkig maken de vele gevechten wel enorm veel goed. Van in het begin tot het einde zit Ten Tigers of Shaolin vol met vechtscènes. Meer zelfs want de laatste pakweg 25 minuten (ik zwans er niet mee) is één langdurige battle tussen de Tijgers die wordt uitgevochten met een grote variëteit aan allerlei wapens. Van stokken tot een soort van zwaarden tot zelfs vers geplukte bamboe. Alles is blijkbaar goed genoeg om mee te vechten. En dat is uiteindelijk hetgeen waardoor Ten Tigers of Shaolin nog te pruimen is. Wel hilarisch dat de film gewoon stopt met een bevroren beeld eens de laatste slechterik het loodje legt, je een kort The End te zien krijgt en dat de film dan gedaan is. Voor de rest nog weinig bekend volk want met uitzondering van Bruce Leung (die een aantal jaar geleden terug in de picture was vanwege zijn bijrol in Stephen Chow's Kung Fu Hustle) zijn er maar bitter weinig ronkende namen, althans toch voor mij. Het acteren is dan navenant maar bon, je weet dat je je aan niet teveel moet verwachten bij dit soort films.

In de openingsscène krijg je de indruk dat je te maken gaat krijgen met een tiental vechters die elk hun eigen stijl van vechten. Een erg interessant concept maar uiteindelijk is het maar een flauwe uitwerking. De gevechten zijn in overvloed aanwezig maar het wordt op den duur allemaal wat teveel van hetzelfde. Interessant om eens te zien vanwege de langdurige climax en de hoofdrol van Bruce Leung maar niet een must-see in het genre.

2,5*