Du Mouron pour les Petits Oiseaux (1962)

Ze bestonden nog in 62: films van auteur Marcel Carné...zijn gloriedagen waren echter vvt en klassiekers leverde hij al lang niet meer af. Mijn vijftiende Carné alweer en niet meteen een naproefje van wat hij eerder voor ons in petto had, trouwens ook pas de tweede komedie die ik van hem zie. Ik ben sowieso geen Carné ( die jullie ook kennen van les enfants du paradis...) buff, maar de andere komedie van hem die ik ken- drole de drame - was een van zijn meest genietbare films, dus je kunt niet meteen zeggen dat deze mislukking kwam door een gebrek aan aanleg voor het komische zijnerzijds. Want vrijwel alle kritiekers beschouwen dit als een mislukking, ook ik vond het de minste van de 15.

Men beweert wel dat dit komt omdat Arletty die oorspronkelijk de film moest dragen wegens ziekte verstek moest laten gaan, wie weet was het dan nog iets geworden maar het lijkt me stug. De voornaamste rol is nu weggelegd voor Meurisse ( die jullie ook kennen uit les diaboliques ...) die zich op de van hem gekende droge wijze bekwaam van zijn taak kwijt. Helaas wordt hij steeds onderbroken door zinloze semi- sketches waarin de vreemde "vogels "die met hem het appartement bewonen zorgen voor not so comic relief en zich meestentijds op een zielige manier aanstellen. Absolute dieptepunt is wel de performance van Carné 's holmaatje Lesaffre, die geen geheim maakt van zijn geaardheid en bij wie vergeleken die zeiknichten uit la cage aux folles ingetogen overkomen ( n.b . : zijn personage wordt niet eens geacht uitgesproken gay te zijn ). Er is ook Delair ( die jullie kennen uit quai des orfèvres...) met een belachelijke sixties huisvrouwenhairdo, getrouwd met slager Richard, en er is een toendertijd schijnbaar gekend zangertje en Johnny Hallyday impersonator, die wat liedjes geschreven door Aznavour diëgetisch mag kwelen. Opvallendst misschien de aanwezigheid van "accattone "Citti, ervaren in het werken met gay regisseurs dus en zichzelf insprekend .

Het geheel komt over als een verfilmd hoorspel of iets dergelijks, een wat geforceerde klucht waar een ongeinspireerd einde aan gebreid lijkt. Vreemd, want het scenario schijnt niet zelf verzonnen te zijn maar gebaseerd op een romannetje van ene Simonin. Ik weet verder niet wie die ex- con uit de synopsis is, dat zou de vogelminnende ex- flic Meurisse dan moeten zijn wellicht, een sale flic weliswaar, zoals zal blijken. Als "eerlijke flic " hebben we- nog maar eens- Dalban.

Vrij lang stuk voor een triviale film, als waarschuwing voor de Carné buffs : bewaar deze maar voor het laatst. Hij is uit op DVD in FR, geen anderstalige onderschriften.