Jam Films 2 (2004)

Tof. Beter dan het eerste deel. Maar zo jammer van Hoops Men Soul (derde filmpje) - kon ik weinig mee. Overige drie waren erg gaaf.

Armchair Theory: erg grappig en vooral de "uitwerking" van de negen stappen was zeer geslaagd.

Clean Room: prachtig emotioneel drama. Dromigere wandelingen in geeltinten begeleid door sfeervolle muziek, tegenover de kille bacterieloze tent.

Fastener: vond ik de mooiste van het stel. Mooi grauw verhaal vol surrealistische scènes met een meer dan prachtig slot.

Zonder derde kortfilm was ik op een dikke 4,5* uitgekomen. Nu een magere 4*.

Op naar Jam Films S.

In Armchair Theory zijn de instructievideo en vooral de animatiestukjes erg droog. De praktijk had dan ook niet meer zo gehoeven, was een stuk saaier en minder grappig. Verder ook nog vervelend dat het Engels meteen overgesproken werd met Japans. Redelijk vermakelijk, maar had beter gekund.

Clean Room: de muziek was er naar om het iets dromerigs te maken. De setting en de dialogen verpesten dit wat mij betreft. Alles wat zich binnen afspeelt vond ik maar wat saai. Enkele shots van de buitenwereld zagen er dan wel weer erg mooi uit. Maar het kon mij dus slechts mondjesmaat boeien.

Hoops Men Soul is erg matig. Visueel ziet het er niet uit en het verhaal is ook weinig interessant. De benaming stoere MTV-clip vind ik nog te hoog gegrepen.

Fastener was de enige die ik echt goed vond. Na een mooi kus-shot volgen de bizarre scènes zich in gestaag tempo op. Mooi gestileerd en absurd filmpje.

Ondanks die laatste toch slechts 3*, stuk minder dan deel 1. Fastener vind ik het beste van alle kort filmpjes uit deel 1 en 2 samen, maar deel 1 was tenminste constant boeiend.

Ik zit een beetje in een drukke periode zodat het film kijken er een beetje bij in schiet. Het is dan ideaal om een omnibus als Jam Films 2 te kijken, en dat over de week uit te spreiden.

Armchair Theory geregisseerd door Junji Kojima, bestaat eigenlijk uit twee delen: een instructiefilmpje hoe je vrouwen moet versieren en een filmpje waar het in de praktijk wordt gebracht
Het eerste gedeelte bevat veel melige onzin, hetgeen met de nodige beelden geïllustreerd wordt op droge wijze. Soms wordt hiervoor animatie gebruikt, die niet al te best is. Wat een beetje raar is, dat het voor buitenlanders bedoeld is, dus je hoort op de achtergrond een dame in Engels praten, terwijl er een voice-over in het Japans overheen zit. Beetje irritant.
Het tweede gedeelte is een typisch Japans filmpje met veel aandacht voor visuele details, hetgeen ik altijd prettig vind. De afloop zie je al mijlenver aankomen en is wel een beetje flauw. Toch wel een aardig uitgewerkt filmpje. 3*.

Het volgende filmpje, Clean Room van Eiki Takahashi is nogal introvert en moet het vooral van de sfeer hebben, want het plot is vrij mager. Vooral de soundtrack is erg betoverend, al is het pop-nummertje tussendoor een beetje jammer. 3,5*.

Het derde filmpje Hoops Men Soul van Hidenori Inoue probeert veel maar faalt in de uitwerking. Het hiphop-sfeertje is aanwezig en ergens doet het ook denken aan een film als Snatch, maar de brakke montage verstoort een hoop, want is nergens in lijn met de soundtrack. Wel leuk trouwens om de acteur van Ichi the Killer terug te zien, hoewel ik hem nou ook niet al te denderend vond. 1,5*.

Het laatste filmpje Fastener van Kouki Tange is ook voor mij het hoogtepunt. Werkelijk prachtig geschoten, niet alleen wat betreft details van bijvoorbeeld pingpongballetjes, maar ook van de lucht. Het verhaal bevat meerdere lagen, die het filmpje een surrealistisch sfeertje meegeven, waar ik redelijk dol op ben. Voor zover ik het begrijp zijn het droomwerelden van de stervende man, waarin ook veel ruimte voor gekkigheden is, zoals de hitsige jochies met beslagen brillenglazen.
Ligt volledig in mijn straatje. 4,5*.

Op het laatste filmpje na niet echt geweldig, 3* voor het geheel.

Blijft fijn.

Al vallen de mankementjes ondertussen wel iets meer op. Het eerste film is maar kaalig, ook het derde oogt soms wat leeg en levensloos (ondanks alle extratjes). Maar de filmpjes duren niet erg lang en het eerste is grappig, terwijl de derde ook wel boeit.

Maar toch zijn het vooral 2 en 4 die indruk blijven maken. Het tweede is echt een geweldig verzorgd dramatje dat best een lange versie verdiende, de vierde short is dan weer vreemd en maf, ligt totaal in m'n straatje. Het zijn verder ook de meest audiovisuele shorts die wat mij betreft het sterkst uit de hoek komen.

Jammer dat we van deze regisseurs nooit meer wat gehoord hebben. Enkel Inoue is films blijven regisseren, maar da's dan net diegene met de minste short hier.

4.0* en een uitgebreide review