Interrabang (1969)

Poging tot het maken van een intellectuele meta-giallo waar de personages het in het begin hebben over de verdiensten van het giallo genre, in boekvorm dan. Dit is de aanzet tot allerhande narratieve spelletjes met de verwachtingen van de kijker zoals alle gialli die hebben, maar dan pretentieuzer. Dat de film qua rolverdeling en setting op een jacht in de Tyrrheense zee sterk doet denken aan het meer low brow top sensation en vaag is geinspireerd door Polanski, zal duidelijk zijn. Intellectuelen zullen zich verheugen over de aanwezigheid van collectioneuse Politoff, u weet wel dat 12 jarige jongetje.

De synopsis is op zijn minst als wazig te omschrijven, maar het komt er op neer dat fotograaf Orsini plaatjes schiet van modelletje Cohen en op zijn jacht zijn vrouw Loncar en dier zus Politoff heeft meegenomen. Orsini moet even weg -goh- en dan horen we via de radio dat er een serial killer on the loose is in de omgeving. Enter een geblondeerde Pani, en deze stock villain zal dan toch wel de serial killer zijn? Al helemaal als we menen te zien dat hij de heldinnen begint te wurgen...of lijkt het maar zo?

Op het eind worden we zoals gebruikelijk getracteerd op een tsunami aan twists, die zich hier echter onderscheiden door hun zoals gezegd intellectuele meta pretenties.

Zoals u begrijpt handelt het zich hier niet om een horror slasher maar om een speleologische thriller zoals dat pre- Argento usance was. Geen gore, en van voor 1970 dus weinig sleaze. Wat ervoor door moet gaan zijn de 3 12 jarige knaapjes in bikini die vooral in het begin met hun rondgeparadeer de vaart uit de film halen. Maar ja, ik ben geen intellectueel en val dus ook niet op 12 jarige jongetjes, misschien kunnen jullie hier wel van genieten.

Wat de titel betreft: schijnt in de sixties een hippe aanduiding te zijn geweest voor een !? , behalve door het kettinkje van Politoff moet dit ook geillustreerd worden door de gezichtsuitdrukking van de personages op het eind.

Muziek van Berto Pisano, wat nooit verkeerd is.

Italiaanse dvd is volgens mij alleen interessant voor Italiaans-sprekenden, helaas..

'Blow-Up op een boot' over een cynische fotograaf (Orsini is David Hemmings van dienst) die heel erg naar doet tegen zijn modellen en bovendien nog eens in een bizarre driehoeksverhouding verwikkeld is met hen. Ze dobberen maar wat rond, vervelen zich stierlijk, haten hun eigen bestaan en schakelen daarom over tot intellectuele spelletjes met de dood tot gevolg. Naast het typische ennui gevoel van Antonioni wou Biagetti een beetje à la Godard (let ook op Politoff met de obligate Jean Seberg coupe) de conventies van het medium aftasten wat dus zoals gezegd ontaardt in een zelfbewuste anti-narratief. Hoewel Biagetti misschien niet helemaal in zijn ambitieus opzet geslaagd is, behoort Interrabang vanwege zijn cynisme, zwoele sfeer ongelofelijke speelsheid toch tot de absolute top van het genre(=60s bikini-moordfestijnen). De geweldige soundtrack is tien jaar later nog schaamteloos gekopieerd geweest in Giallo a Venezia, waar de typische jaren 60 big band geluiden toch wel wat misplaatst klonken.

Azuur blauwe mediterrane Italo leemte waarin onze libertijnse bikini babes het aan de stok krijgen met een babbelaar. Natuurlijk op een boot want dat allitereert zo lekker. Dit alles resulteert in de broodnodige maar debiele plottwist plus wat onbehoorlijke contra espionage . Om je wakker te schudden ('huh wat heb ik gemist!?').

Het beste wat deze film oplevert zijn prachtige recensies die ik bijna kan volgen. Het lijkt inderdaad dat deze film is gemaakt voor de semi intellectuele decadenten die zich kostelijk zullen doodvervelen met deze bootflick.

Erg jammer dat het rood in de laatste shot zo grandioos is mislukt en dat de interrobang niet in m'n speciale tekens programmaatje zit.