Beef II (2004)

Iets beter dan deel 1, omdat dit alleen maar individuele beefs benadrukt en daardoor minder rommelig is. Jammer dat er geen echte rode draad door de documentaire loopt en dat sommige beefs wel erg merkwaardig zijn om te behandelen (bijvoorbeeld Ice Cube vs. Priority Records). Ook de beef die Erick Sermon en. Parrish Smith van EPMD kregen (Erick Sermon had mensen laten inbreken bij Parrish Smith), was een beetje een vreemde eend in de bijt, omdat dit niet op muziek werd uitgevochten.

De andere beefs zijn interessant, vooral de Roxanne Battles (UTFO vs. Roxanne Shanté), Cypress Hill vs. Westside Connection en LL Cool J vs. Canibus. Alleen met de conclusie dat LL Cool J de beef van Canibus gewonnen zou hebben, ben ik het niet eens (The Ripper Strikes Back van LL Cool J kent weinig echt inhoudelijke disses richting Canibus).

De leugendetector voor K-Solo bij K-Solo vs. DMX vond ik afbreuk doen aan dit stukje (waarschijnlijk hadden ze voor de rest te weinig materiaal), omdat er geen enkele conclusie uit getrokken wordt (en ook niet uit getrokken kan worden).

KRS-One vs. Nelly is eigenlijk alleen maar merkwaardig, omdat het gaat om twee totaal verschilldende publieken die door de rappers worden bediend. Waarschijnlijk heeft het Nelly-publiek nog nooit van KRS-One gehoord. De conclusie dat Nelly de battle had gewonnen omdat - ondanks de oproep van KRS-One om het album niet te kopen - er ontzettend exemplaren van Nellyville verkocht werden, vond ik behoorlijk raar.

Het stuk over Royce Da 5'9" vs. D-12 is eigenlijk te lang. Zo interessant was die battle nu ook weer niet.

Daar komt nog bij dat ik af en toe vond dat er nogal kort door de bocht werd gegaan. Zo wordt er in de intro gezegd dat er al miljoenen platen verkocht waren voordat grote label geinteresseerd raakten in hip-hop. De eerste grote hiphophit was Rapper's Delight van de Sugarhill Gang. Dat nummer kwam in 1979 uit en in hetzelfde jaar tekende Kurtis Blow een contract met het grote (niet hiphop)label Mercury. Een vreemde opmerking dus en zo zijn er meer.

Al met al bij vlagen vermakelijk, maar niet meer dan dat.

Nelly die een battle wint van KRS-One, dat is meer iets voor een science fiction film.

Die reactie van KRS-One bij de Canibus VerSus LL Cool J

Best kneuzig om te zeggen dat LL een icon is en dan: You don't borrow nothing . Redman was best high

Vergelijkbaar met het eerste deel uiteraard, maar deze vond ik toch wat leuker.

Beefs varieren van heel bekend (Roxanne Shante vs Real Roxanne) tot grappig (KRS1 vs Nelly ) tot best wel heftig. Zo hadden de beefs van D12 vs Royce da 59 en Cypres Hill vs Ice Cube zomaar helemaal verkeerd kunnen aflopen.

Dat van EPMD wist ik niet eens.

Ook een klein hoogtepuntje op het einde met Roxanne Shante.

Zo'n jong zwart ghettomeisje dachten ze bij de platenmaatschappij, zetten we er een clausule in dat we haar opleiding betalen, nooit verwachtend dat ze vroeg stopte met die raponzin, en een opleidingstraject van 1,5 ton afdwong en nu Phd is. Haha

Op Wikipedia staat (bij Biographical Claims) dat dat laatste een onzinverhaal is: klik.

Nou ja zeg. Fraai is dat.