The Phantom of the Opera (1989)

Echt heel bijzonder is deze Phantom of the Opera niet echt, maar amusant zeker wel.

De film heeft een duister sfeertje en prima muziek. Ook op het acteerwerk valt weinig aan te merken, met name Robert Englund doet het uitstekend. Hier en daar is de film wat aan de trage kant, maar weet over het algemeen prima te boeien.

Gewoon goed vermaak.

Heb dit altijd een van de mindere versies gevonden. Vind Robert Englund sowieso een overschat horroricoon.

- Are you going to kill me?
- Everyone dies. I only choose the time and place for a few.

Dit laatste had zomaar een oneliner van Freddy Krueger kunnen zijn maar het is een antwoord van The Phantom. De gezellige gevatheid is niet de enige overeenkomst tussen Freddy en The Phantom. Beiden lopen graag rond met een hoed in het halfduister. En The Phantom heeft een zelfde soort verweerd gelaat als Freddy (stijl pizza margaritha). Bovendien speelt de bulk van het verhaal zich af in de droomwereld van Jill Schoelen. Wat me dan een beetje tegenstak aan de droomversie hier is de bovenmenselijke krachten van The Phantom (alweer à la Freddy). Hoe hij met de blote hand een hard uitrukt, zijn acrobatische toeren … Niets tegen Robert Englund zijne Freddy uiteraard maar laat dat personage gewoon bij z’n eigen franchise.

Het scenario is een mix van operacultuur en gory horror. Da’s een gewaagde combinatie omdat dat toch 2 nogal verschillende werelden zijn met niet noodzakelijk eenzelfde fanbasis. Hoewel beide genres wel iets gemeen hebben: het kan nogal over the top gaan. De gore was goed uitgewerkt. Maar soms dacht ik ook: less is more. De sterkte van de 2 oerversies van dit verhaal (de ene met Lon Chaney en de andere met Claude Rains in de hoofdrol) vond ik nu net hun poëtisch-romantische toets. En daar is hier geen sprake van. Al doet men nog zijn best om de vonk tussen Christine en The Phantom aan te zwengelen. Het gaat verloren te midden van de bloedspetters. Alles van waarde is weerloos, om Lucebert maar even te quoten.

De finale raakt eigenlijk kant noch wal. Of moeten we er dan vanuit gaan dat het personage van Christine in haar bewusteloosheid een vorig ‘ander’ leven uit vroeger tijdperk heeft ervaren of zo. Mja.

Amusante film maar niet heel amusant. Het is dat ik Jill Schoelen en Robert Englund toch graag bezig zie.