Le Miroir à Deux Faces (1958)

Even schrikken bij de eerste beelden van Michèle Morgan. Geen nood, de synopsis verraadt wat er te gebeuren staat.

Advocaat Cayatte zet hier een gezinsdrama neer waarbij een gehuwde vrouw, tevreden en gehoorzaam, maar niet echt gelukkig, door een ingreep uit de saaiheid van haar leven kan stappen en dat ook doet, terwijl de man het verlies van zijn dominantie en zijn hebberig bezit van zijn vrouw uit zijn handen ziet glippen en dat niet verteert.

Cayatte mag dankbaar zijn aan zijn twee hoofdrolvertolkers. Michèle Morgan, onberispelijk in haar dubbele rol en Bourvil toch ook heel verdienstelijk.

Ik ben een grote fan van die man maar als nadeel heb ik dat ik in de ernstige momenten in de film, ik hem moeilijk kan loskoppelen van de grote komiek die hij is. Zijn stem, de intonatie in die stem, doen me dan dikwijls denken aan zijn vele onweerstaanbaar grappige scènes en gezegden.

Geen grootse film deze "Miroir à deux Faces", eigenlijk wat absurd maar toch met een realistisch gegeven van hoe een ommekeer in de verhouding tussen de partners slecht kan aflopen.

Bourvil en plastische chirurgie

Deze Le Miroir à Deux Faces was het laatste deel van een driedelige reeks die ik lange tijd geleden eens gekocht had en waarvan ik 2 delen vergeten was te zien. Een aanrader in ieder geval met Le Chemin des Écoliers (3.5*) en Le Bossu (4*) dus het was hopen dat Le Miroir à Deux Faces een goede afsluiter ging worden. Spoiler alert: het is inderdaad een degelijke film geworden, maar wel eentje die compleet niet in de lijn der verwachtingen lag aangezien dit geen komedie is maar een volbloed drama. Iets wat toch vreemd is met Bourvil in de hoofdrol.

Maar hij doet het goed! Het interessante aan Le Miroir à Deux Faces is in ieder geval de aanwezigheid van Gérard Oury. De regisseur die vooral bekend is van een aantal van de meest populaire Franse films aller tijden (Le Corniaud, La Grande Vadrouille, Les Aventures de Rabbi Jacob, ...) neemt hier een stuk van het scenario voor zijn rekening en speelt zelfs een vrij belangrijke bijrol. De verwachtingen gingen daardoor wel een stukje naar omhoog toen ik dat zag op de openingscredits zag, maar het is voor qua plot een wat vreemd idee vind ik. Op zich wel tof dat het opent met Pierre die bekent dat hij een moord heeft gepleegd en dat je gedurende heel de film niet weet wie hij überhaupt vermoord heeft (al komt de ontknoping nu niet echt als een verrassing) maar het dramatische aspect komt iets minder goed tot zijn recht door de vele tijdssprongen. De relatie tussen Pierre en Marie-José (en de bemoeizieke moeder) lijdt hier vooral onder, zo voelen de verwijten over de kinderen vooral als "onaf" aan, en dat is toch zonde.

Het lijkt wel alsof Bourvil eens een uitstapje wou maken naar een ander genre, want Le Miroir à Deux Faces is gemaakt in een periode dat de goedlachse acteur toch veel komedies maakte. Het ligt hem in ieder geval wel, al zit ik met hetzelfde probleem als anderen dat je toch altijd nog één of andere kwinkslag verwacht. Michèle Morgan is overduidelijk in haar sas als Marie-José, de vrouw van Pierre en dat zowel in haar "lelijk eendje" alsook in de "mooie zwaan" performance. Oury doet dus ook nog mee in een belangrijke bijrol en dat is als dokter Bosc. Blijkbaar niet de eerste keer dat ik hem als acteur zie spelen, zag hem eerder in The Prize met Paul Newman, maar dit doet hij wel goed. Verder nog wel een aantal toffe bijrollen, maar het is vooral op dit trio dat de film steunt. Die scène waar Pierre wat ruzie gaat zoeken in de wachtzaal van Bosc is wel Bourvil ten voeten uit trouwens.

Tof! Altijd fijn dat ze dit soort films toch nog op DVD blijven uitbrengen en Bourvil ligt me eigenlijk ook gewoon ook wel goed. Het is geen Louis de Funès weliswaar, maar ik zie hem toch liever spelen dan bijvoorbeeld Fernandel. Had er misschien net iets meer van verwacht, maar toch nog goed mee vermaakt. Al blijft Bossu wel de fijnste film van de reeks.

3.5*

Een redelijk geslaagde mix van tragikomedie en misdaad. Het is een film met een respectabele leeftijd dus het valt te raden dat de onderliggende maatschappijvisie niet meer van deze (westerse) tijd is. Bourvils ideaal van zijn vrouw aan de haard is echt wel helemaal jaren ‘50. Verder een goed scenario en goede acteerprestaties. Bourvil steelt de show met de manier waarop hij zijn personage neerzet en laat evolueren. Drama ligt hem wel.