El Gran Calavera (1949)

Onze vriend zat na zijn vorige fiasco dus helemaal aan de grond en besloot dan maar een screwballl komedie te regisseren.Deze werd trouwens wel een box office hit en stelde Bunuel in staat om hierna los olvidados te maken.

Don Ramiro (Soler) beschouwt zijn familie niet alleen als parasieten, het ZIJN ook daadwerkelijk parasieten.De enige die het nog enigszins goed met hem voor heeft is zijn broer,een arts.Die verzint een procédé zo oud als Aristophanes: zet de wereld rondom een "gek" op zijn kop,en de gek komt als vanzelf weer met beide voeten op de grond te staan.En zoals al even gebruikelijk in een komedie leidt dit aanvankelijk tot nog meer misère,om na allerhande mallotigheid te eindigen met verzoening,een huwelijk, en de Liefde die overwint.

De Bunuel factor is hier eigrenlijk 0,al zijn er natuurlijk critici die per sé typische elementen in deze film willen zien.Sure,als een personage uit een droom ontwaakt moet dat wel verband houden met het surrealisme...quatsch.En dat slot in de kerk zou dan anti-klerikaal zijn zeker.Ja hoor,in komedies zie je anders nooit een huwelijksceremonie die wordt verstoord.

Meer Bunuel is misschien de impliciete boodschap:de upper clas bestaat uit klaplopers die godverdomme eens aan het werk moeten als iedereen.

Dan nog best een vermakelijk filmpje,zij het meer geschikt voor screwball liefhebbers dan Bunuel aficionados.

Goed geacteerd weer van Soler,die zich schijnbaar heeft laten inspireren door Michel Simon,en zijn schattige dochter leek wel wat op Jessica Alba.

De opvolger van de flop Gran Casino is duidelijk beter. Nog steeds even mainstream en dit keer ook weinig Mexicaans, maar een komedie met een uitgangspunt dat in elk land gemaakt kan worden. Maar deze film werkt een stuk beter dan de vorige en is veel meer een geheel.

Het gaat over een rijk man die na dat hij weduwnaar geworden is stevig aan de drank gaat, zo stevig dat zijn leven in gevaar is. De dokter besluit dat het anders moet en haalt zijn familie over om hem te laten wakker worden in een bescheiden woning, waar ze spelen dat hij een jaar buiten westen was, ze in de tussentijd alle rijkdom hebben verloren en nu leven van kleine baantjes als arme mensen. Vader trapt er even in, maar prikt er snel doorheen en speelt het mee om zijn familie een lesje te leren.

De film heeft met veel goede wil een linkse ondertoon. Rijk is verwaand en verwend en armoede is bijna een deugd, maar buiten dat is er niet veel van de experimentele, surrealistische schoppende Buñuel te ontdekken hier. Maar het kijkt lekker weg.