Le Souper (1992)

Het schijnt nooit te hebben bestaan : een souper tijdens welk Talleyrand en Fouché op 6 juli 1815 het lot van Frankrijk voor de komende jaren bepaald zouden hebben...het betreft een verder niet verifieerbare hypothese ter wille van de kunst geconstrueerd door Brisville voor zijn theaterstuk, en met zijn hulp door Molinaro ( die jullie ook kennen van la cage aux folles en uit het RIP topic...) tot scenario bewerkt.

Dat het hier een verfilmd stuk betreft verbergt Molinaro in de enscenering geheel niet, benadrukt het bijna. Na een korte intro speelt de film integraal in het hotel van de manke Talleyrand- Rich, die al snel bezoek krijgt van genode soupergast Fouché/ Brasseur. Ik ben geen geschiedenis laat staan Franse geschiedenis buff, maar Talleyrand kennen we toch ook uit oa le diable boiteux van Guitry- bipoc van de mankepoot- en Fouché uit meerdere films over Buonaparte, was immers diens politiechef.

Wat volgt is een oerfranse film waarin we worden getracteerd op 2 acteurs die intens genieten van hun eigen gepraat en esprit, en daarvoor ook werden bekroond : Rich won de Cesar voor beste protagonist, en versloeg daarmee Brasseur, eveneens genomineerd. Dat is treffend want ook in de film is het Rich die Brasseur overwint met de gave van het Woord, en in feite zonder dat zijn tegenstrever het ook maar door heeft.

Zo komen we op het wat universelere thema van machtsspelletjes en verhoudingen : in het begin is Talleyrand in feite totaal verslagen en staat hij op het punt gelyncht te worden, Fouché hoeft maar te knikken of de meute zal zijn paleis binnenstormen. Eerst echter wil Fouché zoals het een goede Fransoos betaamt genieten van een luxueus souper begeleid door muziek, en maakt hij van zijn machtspositie gebruik door zijn ouwe rivaal en concurrent te vernederen. Die geeft geen kik, blijft volkomen kalm en begint zijn briljante mindfuckspelletje, resulterend in totale triomf. Die hij zoals gezegd en in zijn hoedanigheid van gentleman niet eens laat doordringen tot zijn overblufte opponent. Film besluit dan ook met de beroemde woorden van Chateaubriand uit les memoires d'outre tombe :ik zag de ondeugd ( T. ) gesteund worden door de misdaad ( F.) , uitgesproken door niemand minder dan Michel Piccoli ( die jullie ook kennen uit grandeur nature...)

Dit is op zich wel fascinerende kost, maar ook een tikkie te Frans uitgewerkt allemaal om het voor een buitenlands publiek geheel verteerbaar te maken, denk ik.

Wat niet wegneemt dat dit typisch zo'n film moet zijn die tig keer is uitgezonden door TV5, en door veel mensen hier is gezien. Wat vonden jullie van deze praatmarathon ?

Gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk en dat is er ook aan te zien, want 95% van de film bestaat uit de conversatie, tijdens een avondmaal waar zij, op de dienstbodes na, alleen zijn, tussen twee Franse staatsmannen.

Inzet is de toekomst van het land, maar niet in het minst hun eigen belangen, en een zekere voorkennis van de Franse geschiedenis uit dat tijdperk is voor de toeschouwer wel wenselijk. Daardoor is de film ook niet zo direct erg toegankelijk, wellicht ook niet voor Fransen.

Gelukkig zijn daar Claude Brasseur en Claude Rich, twee acteurs die hun "métier" volledig beheersen