Shaandaar (2015)

Het gebeurt de laatste tijd vaker dat ik onder de indruk ben een Hindi-film en de Indiërs het zelf vol walging wegleggen - of vice versa. Zat ik laatst met kromme tenen te kijken naar Dil Chahta Hai, blijkt dat een revolutionaire film te zijn geweest. En nu Shandaar, een film die op IMDB wordt afgefikt met een 3,6 en waar ik regelrecht van genoten heb.

Waar Shaandaar wat mij betreft het meeste last van heeft is een sprookje dat heel veel potentie heeft maar waar eigenlijk niet zo gek veel mee gebeurt, of te weinig: het niet kunnen slapen, het stiefkind-verhaal, de dromen, het communiceren met de kikker - heel veel kleine elementjes die leuk zijn maar waar niet op doorgegaan wordt.

Blijft over een zoals altijd bloedmooie, betoverende Alia Bhatt. Die eigenlijk wel weer Alia Bhatt speelt maar ik heb een zwak voor die vrouw - ook al is het dan elke keer hetzelfde trucje, dat doet ze wel verschrikkelijk leuk. Overigens wordt er geklaagd op internet dat haar bikiniscene volledig onnodig is: klopt, maar haal al die ontblote bovenlijf scenes met SKR en collega's weg en Bollywoodfilms worden plotseling de helft korter. Dubbele moraal die ik niet leuk vind.

Naast Alia Bhatt is er ook heel veel te genieten van de locaties die zoals altijd weer prachtig uitgelicht zijn, met een verhaal dat - zoals gezegd - wat meer richting had kunnen krijgen, maar als voorzichtige parodie op het Assepoester-verhaal vond ik het aardig werken. Ook de boodschap rond het accepteren van je lichaam en je geaardheid (! in een Indiase film ! ) had wat serieuzer aangepakt kunnen worden (het blijven veel grappen van het 'haha ze scheurt uit haar jurk'- niveau) maar ook dit vond ik toch leuk gedaan. Fijne liedjes ook.

Ik merkte wel dat de film weer te lang was en mijn aandacht wat verslapte, maar ik vond de film zo origineel en iets anders dan anders dat ik dat heel graag voor lief neem. Gewoon een hele fijne Bollywood waar ik me erg mee heb vemaakt.

4,0*