Die Gebrüder Skladanowsky (1995)

De gebroeders Skladanowsky hadden hun eerste "bioscop"-demonstratie twee maanden voor de eerste "cinematograph"-demonstratie van de Gebroeders Lumiere. Er waren op dat moment sowieso veel mensen bezig om na de uitvinding van de fotografie iets te proberen met bewegende beelden.

De cinematograph bleek helaas technisch een stuk beter dan de bioscop en zorgde ervoor dat de Lumieres veel beroemder werden als filmpioniers dan de Skladanowsky's. De broers hebben later nog wat meer gespeeld met uitvindingen en geexperimenteerd met onder andere kleuren- en 3D-fotografie.

Opemerkelijk is dat wij ons woord bioscoop blijkbaar te danken hebben aan de ook door Nederland met demonstraties tourende Skladanowsky's. Terwijl andere talen meestal varianten hebben op cinema (of in het Duits Kino) wat uit het Grieks komt en weer meer lijkt op de namen van de pionierende projectors vanm Edison en de Lumieres.

Wenders eert deze broers met een film die het verhaal rond de broers laat zien in de stijl van een vroege stomme film. Dit vanuit het oogpunt van de destijds 5-jarige dochter van een van de broers. Ook de eerste filmpjes worden gerecreeërd. In de film is ook een interview te zien met een andere, in 1995 91-jarige dochter, die, hoewel ze na de uitvinding geboren werd, nog aardig wat spullen en herinneringen heeft.

Wenders maakte deze film met een hele serie filmstudenten, waarvan er heel wat waarschijnlijk voor het eerst op de aftiteling van een film stonden. daar gaat dus wel erg veel tijd inzitten. De laatste 15 a 20 minuten zijn eigenlijk oprekminuten. De film is na een klein uurttje gewoon klaar. En had toen ook snel mogen stoppen. Blijft over een aardige, erg charmante film over een leuk stuk filmgeschiedenis.

3.0*

De beste film van Wenders (zeker geen docu!!!) sinds Paris, Texas en Der Himmel als je 't mij vraagt. Absoluut eerbetoon aan cinema en deze onbekende broers.

Erg leuk uitgewerkt met het verleden en het heden, door elkaar en altijd de juiste toon. Afwisselend ontroerend en grappig. Beeldend is film altijd al aan Wenders besteed geweest, helaas schiet hij op het gebied van de muziek hier wat tekort. Ook het meisje in de voice over in het begin werkt behoorlijk op de zenuwen. Maar het beste wat ik tijden van hem zag.

De liefde voor cinema is voelbaar. Wat de rest betreft sluit ik mij aan bij Starbright en Mochizuki.