D-Day the Sixth of June (1956)

Nog een warclassic waarvan ik dacht gewoon even proberen ook al zijn de comments niet mals en is het cijfer ook wel naar het getoonde.

Want ja, voor een film met de titel D-day: the sixth of June is het toch allemaal een bijzondere matige vertoning en verliest de film zichzelf hopeloos in geouwehoer rondom relationele besognes en dat eigenlijk uren voor de landing zelf. En dan is een uur en drie kwartier heel lang. Het is jammer de film daar eigenlijk op af te sabelen, want met een dergelijke volksverhuizing, heel veel nationaliteiten en heel veel mensen ver van huis was het overvolle Engeland een smeltkroes van mensen, emoties en spanningen. Dus het idee is op zich niet gek om daar de focus op te leggen, maar verder wordt het eigenlijk dat deel nooit spannend of heel interessant. Waarschijnlijk is het mijn genre niet, of anders had ik niet zoveel met karakter Parker.

Tussendoor is de film toch best te betrappen op een aantal aardige dingen, zoals de spanningen tussen 'the stiff upper lip' Britten en vrijpostige Amerikanen, een heel verschil met te verwachten ruzie en verwijten. Interessant is het benoemen en de catastrofe die de Canadezen in Dieppe te verwerken kregen en interessant is uiteraard het geval van een informatie lek doordat iemand doordraait en de spanning niet meer aan kan. En laten we Dana Wynter niet vergeten.

Eigenlijk moet deze film dan ook eigenlijk qua titel omgedoopt worden, een andere hoes krijgen en de genre duiding uiteraard verandert worden van oorlog/romantiek naar drama/romantiek. Mogelijk dat het dan op zijn minst het publiek trekt dat een dergelijk genre wil zin. Het zal de gemiddelde oorlogsliefhebber toch twee verloren uurtjes uitsparen voor een film waar opzich wel een gedachte achter zit maar daar houdt het voor de warmonger dan ook wel op.