House on Bare Mountain (1962)

Neenee, lieve kijkbuiskindertjes, zo maken ze ze niet meer.

Een waanzinnige, absurde sexploitation film van de regisseur die ons later klassiekertjes als Love Camp 7, The Thing with 2 Heads en Black Gestapo zou brengen. De titelkaart is hierbij al een belevenis op zich. Eén van de blote meiskes heet blijkbaar 'Fran Sinatra' (bepaald niet de enige nepnaam overigens), bij 'Body Make-Up' staat doodleuk 'Everybody!' en het meest curieus is nog wel de credit voor de Casting Director: (Deceased) staat er te lezen...

Goed, verder met de film dan maar. Rob Cresse heeft vaak met Frost gewerkt en hij speelt de hele film (in drag) 'Granny Good', de eigenaresse van een meisjesinternaat. De openingsscene is bijzonder merkwaardig, een soort kluchterige bedoening waarin Granny allerlei drankflessen verstopt en in een stoffige intercom zit te schreeuwen terwijl een ouder echtpaar langskomt die hun wulpse dochter ('Prudence') willen onderbrengen in het internaat. Ondertussen worden er bommen op het pand gedropt (?), vallen de ouders constant van de bank en loopt er plompverloren een topless dame binnen om te melden dat ze haar huiswerk af heeft.

Het is het startschot voor een uur lang pure onzin, waarbij duidelijk de borsten en billen van de guitige inwoonsters van het internaat de hoofdrol spelen. We zien de meisjes topless sporten, douchen, trappen constant op en af lopen, dansen, nogmaals douchen, huiswerk maken, slapen en voor de zekerheid nog eens douchen waarbij de camera slechts oog heeft voor de vrouwelijke vormen van de continu naakte lichamen. Tussendoor speelt er nog een subplotje rond een illegale stokerij en een monster in de kelder, het één en ander krijgt een climax tijdens een el-len-lang-e feestscene waarop, u raadt het, de dames allen topless verschijnen.

Neenee, lieve kijkbuiskindertjes, zo maken ze ze niet meer.