The Children (1980)

Heerlijk spannende, suspensevolle film. De spanning wordt erg goed opgebouwd. De achtergrondmuziek is er perfect bij. Het acteerwerk is nou niet bijster goed, maar dat weet je van tevoren wanneer je een Troma gaat bekijken. Zombies die met hun handen mensen verbranden is wel de eerste keer dat ik dat zag. Apart maar leuk bedacht. Het einde was super ook al kwam het niet onverwacht.
Heb hier erg van genoten.

Een onderbelicht pareltje, als je het aan mij vraagt. Deze film moet niet verward worden met de gelijknamige prent uit 2008. Beide films hebben niets met elkaar van doen. In deze film raakt een groep schoolkinderen besmet met radioactieve troep. Dit doet hen in een soort van zombies veranderen die in staat zijn iedereen in lichter laaien te zetten. The Children is een behoorlijk sfeervol en griezelig filmpje. Het maakt erg goed gebruik van spanning en de schrikeffecten zijn erg geslaagd. Vooral die kinderen zijn zo creepy. Een aanrader voor liefhebbers van horror uit de eighties.

Atypische Troma-productie in die zin dat de film (gelukkig) niet te lijden heeft onder flauwe humor, tenenkrommende vertolkingen en goedkope effecten. Natuurlijk is het geen A-film, maar het gemiddelde niveau ligt een pak hoger dan de bagger die later onder het Troma-label zou verschijnen. Het is dan ook vreemd om zoveel jaren later te constateren dat The Children niet de bekendheid geniet die het verdient, want het past perfect in het subgenre "evil children" (denk aan Children of the Corn). Het uitgangspunt riekt inderdaad naar pulp, maar het spanningsveld dat tussen de ouders en hun kinderen gecreëerd wordt is effectief genoeg om eng te zijn. Niet te verwarren trouwens met The Children (2008) dat, afgezien van moordzuchtige kindertjes, weinig te maken heeft met dit filmpje.

Hysterische violen, free-jazz synths en een heel hoop krekelgeluiden... Ben ik nou gek of klinkt dit exact als de score van Friday the 13th, moest ik meermaals denken? Pas op de aftiteling kwam ik erachter dat Manfredini, dezelfde man achter de muziek van de vroege Friday films dus, ook hier verantwoordelijk was voor een bombasme aan geluiden. Ik weet niet of het het vertrouwde gevoel daarvan was maar ik zat er gelijk in. Hoewel de woorden Troma + het openen met beelden van een groot industrie-terrein + de knullige effecten van verminkte lichamen en grindhouse storinkjes me in het eerste kwartier nogal op het verkeerde been hadden gezet. Maar zodra je doorhebt wat het werkelijk is: een goed in elkaar stekende, vrij constante en serieuze zombiefilm met een spanningsboog van jewelse die niet onderdoet aan de betere Romero film, houd het je voortdurend in haar greep, alleen het einde valt misschien wat uit de toon. Maar wat zou ik voor een eighties liefhebber zijn als ik daarop ging zitten zeiken. Een door Halycon aangehaald voorbeeld als Children of the Corn verdiend het immers nog niet om de hielen hiervan te mogen likken. Stoffige semi-parel dus met een nog vettere poster! (3,5*)

Frank: Harry, you get into that sweet little thing yet?
Hank: I'll bet he'd settle for a hand job, right Harry?

"The Children", uit de koker van Lloyd Kaufman en Michael Herz (oftewel een "A Troma Team Release"), is een obscure horrorfilm die vooral een cultstatus heeft verworven door zijn vreemde premisse en goedkope uitvoering. Regisseur Max Kalmanowicz levert een low-budget productie af die ergens balanceert tussen creepy idee en amateuristisch B-filmvermaak. De film heeft een beklemmende soundtrack en levert een verrassend sfeervolle en originele kijkervaring.

Het verhaal gaat over een klein dorpje Ravensbeck, waar vijf schoolkinderen in een schoolbus door een vreemd ongeluk in aanraking komen met een mysterieuze giftige gaswolk afkomstig van een chemische lekkage in een fabriek. Ze stappen daarna uit hun schoolbus, ogenschijnlijk ongedeerd, maar blijken veranderd te zijn in onnatuurlijke, zombieachtige wezens.

De kinderen hebben een griezelige eigenschap, namelijk iedereen die ze omhelzen of aanraken, wordt onmiddellijk dodelijk verschroeid. Hun zwarte nagels verraden hun vervormde aard. Terwijl ze op het eerste gezicht nog steeds onschuldige kinderen lijken, vormen ze een dodelijke bedreiging voor hun families en de hele gemeenschap.

De film volgt de paniek in het dorp wanneer ouders, zoals John Freemont (Martin Shakar) en zijn hoogzwangere vrouw Cathy (Gale Garnett), die overigens net zoals de schoolbus in haar Volkswagen Kever door de mysterieuze giftige gaswolk reed, en autoriteiten, waaronder sheriff Billy Hart (Gil Rogers), proberen te begrijpen wat er is gebeurd en hoe ze de kinderen kunnen stoppen, terwijl niemand het over zijn of haar hart kan verkrijgen om daadwerkelijk geweld tegen hen te gebruiken.

Het beeld van kinderen die met uitgestrekte armen langzaam op volwassenen aflopen, werkt zowel komisch als verontrustend en geeft de film een unieke spanning. En het contrast tussen kinderlijke onschuld en meedogenloze dreiging werkt bijzonder goed. Ondanks zijn beperkte budget, weet de film slim gebruik te maken van sfeer en suggestie. Het tempo is beheerst, de setting van het kleine dorpe draagt bij aan een gevoel van isolatie, en de film ademt die typische, grimmige jaren 80 horrorvibe en ook is er wat bloot te zien. Namelijk van een topless vrouw (Rita Montone als Dee Dee Shore) die buiten ligt te relaxen / slapen bij het zwembad, terwijl haar gespierde man naast haar met gewichten bezig is.

De acteerprestaties zijn misschien niet groots, maar wel functioneel genoeg om het verhaal geloofwaardig te houden. Gil Rogers zet als sheriff Hart een sympathiek personage neer, en Martin Shakar en Gale Garnett brengen als de bezorgde ouders een herkenbare emotionele laag in het verhaal. Ook de overige deed het verdienstelijk, zoals Tracy Griswold als de jonge hulpsheriff Harry Timmons en Joy Glaccum als Suzie MacKenzie die de vriendin is van de hulpsheriff en waar mijn openingszin betrekking op heeft als twee mannen, te weten Hank (Edward Terry) en Frank (Peter Maloney), de hulpsheriff wat aan het plagen zijn en vragen of hij al seks heeft gehad met haar. Suzie MacKenzie loopt er ook de hele tijd sexy bij in een heel kort spijkerbroekje en sandalen op sleehak. En hoewel June Berry maar heel eventjes te zien is als serveerster Sally in een wegrestaurant (waar ze aan het flirten is met de sheriff) in het begin van de film, vond ik haar wel een mooie en sexy roodharige verschijning.

En de vijf kinderen Nathanael Albright (als Tommy Button), Julie Carrier (als Janet Shore), Jeptha Evans (als Paul MacKenzie), Sarah Albright (als Ellen Chandler) en Clara Evans (als Jenny Freemont, oftewel de dochter van John en Cathy die ook nog een zoontje hebben) deden het opzicht ook verdienstelijk als zombieachtige wezens en ze hadden ook duidelijk plezier in hun rol. Hoe de kinderen uiteindelijk worden uitgeschakeld (door het afhakken van de handen) was best leuk en ook grof. Zeker het laatste kind, die de sheriff heeft verschroeid, welke helemaal in stukken wordt gehakt door John Freemont. Voordat dat ze het afhakken van de handen doorhebben, schiet de sheriff ook op de kinderen, maar dat helpt niets. En het einde met de zwangere Cathy die een besmette baby baart met zwarte nageltjes, was ook leuk gevonden, hoewel je dat natuurlijk al zag aankomen.

Wat de film echt optilt, is de muziek van Harry Manfredini, die o.a. bekend is van de muziek in de "Friday the 13th" films. Zijn onheilspellende score versterkt de spanning enorm en zorgt ervoor dat "The Children" veel dreigender aanvoelt dan de beelden op zichzelf zouden doen.

Al met al is "The Children" een horrorfilm die, ondanks zijn lage budget en eenvoudige middelen, iets bijzonders weet neer te zetten. De premisse is uniek, de sfeer is beklemmend en de combinatie van kinderlijkheid en horror werkt goed. Voor wie houdt van vergeten jaren 80 horrorfilms met een creepy randje, is dit een echte cultparel.