Vroeger Kon Je Lachen (1983)

Het idee voor de film is goed, de uitwerking wisselend van matig tot wel aardig. De combinatie van sketches voortgekomen uit geschreven werk van Carmiggelt, een persoonlijke touch uit zijn carrière en leven en een portret van gewone mensen (wat de inspiratievorm voor Carmiggelt vormt) is nogmaals een prima idee.

Het probleem is een beetje dat sommige sketches gewoon helemaal niet leuk zijn. Niet leuk waren onder meer de momenten met Martine Bijl en Johnny Kraaijkamp. Erg flauw, maar gelukkig zo kort dat het niet de film volledig de nek omdraait. Wel leuk (hoewel niet meer dan dat) waren de sketch met Kees van Kooten, de scene met Carolien van den Berg, de korte momenten met Wim Kan en Wim Sonneveld en nogmaals de persoonlijke touch ( o.m. het eind).

Hoewel een portret van de gewone man meer dan passend is voor iemand als Haanstra, is dit toch nauwelijks zijn film te noemen. Hij schreef wel mee en produceerde de film, maar kreeg met name het idee dat bijna elke filmmaker dit wel had kunnen maken in samenwerking met Carmiggelt.

En ja ik weet van het zielsverwantschap van de twee mannen, vind alleen dat de regisseur Haanstra te weinig te doen heeft.

3 sterrren voor een aantal aardige momenten en het concept.

Ik was deze film glad vergeten. Gistermiddag zag ik 'm op Nostalgienet en langzamerhand kwam er uit de grijze massa van m'n geheugen iets bovendrijven.

Ik heb al sinds mijn MAVO-periode (1968-'74) een zwak voor Carmiggelt. Ik heb destijds bijna alles van 'm gelezen en m'n mondeling Nederlands ging over zijn cursiefjes.

Het is leuk zijn verhaaltjes nu 's als korte filmpjes te zien. Ik vind dat de samensteller alle stijlen van Carmiggelt goed bij elkaar heeft kunnen krijgen: van de typische café-droefenis in het filmpje over de man die 's ochtends vroeg al zijn eenzaamheid kwijt wil bij de barman tot de plat-Amsterdamse humor ("ik zeg 'hé, dat doe je verkeerd'...hij zegt:'hoezo?' Ik zeg; 'dat mot je 'n ander laten doen') door Wim Sonneveld. Natuurlijk, gedateerd is het allemaal wel, maar we zijn intussen ook 27 jaar verder. De meester verhalen van Carmiggelt zijn nóg ouder, maar dat mag de pret niet drukken.