Vroeger Kon Je Lachen (1983)

Carolien van den Berg kreeg voor haar rol een Gouden Kalf 'beste actrice'.

Een reden om deze film te willen zien is het veelkleurige veld van medewerkers : Mary Dresselhuys, Kees van Kooten (als de vieze man) Kees Brusse, Johnny Kraaykamp, Paul Steenbergen, Robert Long (zingend), Wim Sonneveld (postuum), en natuurlijk Simon Carmiggelt (Haanstra's grote vriend).

Verder is het een wat rare lappendeken van korte stukjes, schetsjes, heel of half gelukt.

Carolien van den Berg is een goeie actrice, maar een Kalf winnen met een rol van een paar minuten heeft iets ongelukkigs. Onhandige jury !

Vroegâ kon je lachâ.

voor mij hetzelfde geef deze film 2.5

Schitterende Haanstra, weer een verademing om naar te kijken. Die Carmiggelt vind ik een jaren tachtig betweter, maar Haanstra maakt er een prachtig geheel van. Mooi tijdsbeeld van de jaren tachtig, zonder echt een plot te hebben. 3,5*

Ik vond dit in het verleden al geen beste film en zoveel jaar later is het er dan ook niet beter op geworden.

Alleen de opnamen van Simon Carmiggelt maken zo'n film dan nog wel prettig. Zo neemt hij ons mee door sommige gedeelten van Amsterdam en zien we beelden van verschillende Amsterdammers maar er zijn ook beelden van buiten Amsterdam waarmee de verschillende sketches aan elkaar worden verbonden. Die gedeelten zijn nog wel leuk. Maar de meeste sketches zijn gewoon saai. Het hilarisch hoogtepunt was dan wel Kees van Kooten als de vieze man, maar ja dat vond ik vroeger ook altijd al lachen. Een zeer geslaagd typetje. Johnny Kraaykamp naast de visser dat ging ook nog wel en het echtpaar, Riek Schagen met Pierre Roth en tot slot Wim Sonneveld natuurlijk met één van mijn favoriete conferences.

Maar verder is het dus een weinig bijzondere film. 2.0

Niet echt heel bijzonder, de korte filmpjes, misschien wel voor de Carmiggelt fans. In de stijl van Mensen zoals jij en ik, maar dan korter en minder. Over korter gesproken, duurt de film echt 110 minuten, op de dvd die ik heb, duurt die maar 84 minuten.

Het idee voor de film is goed, de uitwerking wisselend van matig tot wel aardig. De combinatie van sketches voortgekomen uit geschreven werk van Carmiggelt, een persoonlijke touch uit zijn carrière en leven en een portret van gewone mensen (wat de inspiratievorm voor Carmiggelt vormt) is nogmaals een prima idee.

Het probleem is een beetje dat sommige sketches gewoon helemaal niet leuk zijn. Niet leuk waren onder meer de momenten met Martine Bijl en Johnny Kraaijkamp. Erg flauw, maar gelukkig zo kort dat het niet de film volledig de nek omdraait. Wel leuk (hoewel niet meer dan dat) waren de sketch met Kees van Kooten, de scene met Carolien van den Berg, de korte momenten met Wim Kan en Wim Sonneveld en nogmaals de persoonlijke touch ( o.m. het eind).

Hoewel een portret van de gewone man meer dan passend is voor iemand als Haanstra, is dit toch nauwelijks zijn film te noemen. Hij schreef wel mee en produceerde de film, maar kreeg met name het idee dat bijna elke filmmaker dit wel had kunnen maken in samenwerking met Carmiggelt.

En ja ik weet van het zielsverwantschap van de twee mannen, vind alleen dat de regisseur Haanstra te weinig te doen heeft.

3 sterrren voor een aantal aardige momenten en het concept.

Dvd versie duurt inderdaad 84-85 minuten, tenminste ook die ik heb, is uit de filmbox. Lang genoeg toch? Volgens IMDb is er een dvd-versie van 124 minuten...... De oorspronkelijke lengte van de film is 110.

Is dat zo of zit Imdb er gewoon naast?

Oorspronkelijke lengte was 90 minuten.

Van kinds af aan kijk ik al naar de Haanstra films, dit is ook zo'n klasiekertje van hem.

De humor is af en toe wel wat gedateerd, maar het blijft leuk.

Ik was deze film glad vergeten. Gistermiddag zag ik 'm op Nostalgienet en langzamerhand kwam er uit de grijze massa van m'n geheugen iets bovendrijven.

Ik heb al sinds mijn MAVO-periode (1968-'74) een zwak voor Carmiggelt. Ik heb destijds bijna alles van 'm gelezen en m'n mondeling Nederlands ging over zijn cursiefjes.

Het is leuk zijn verhaaltjes nu 's als korte filmpjes te zien. Ik vind dat de samensteller alle stijlen van Carmiggelt goed bij elkaar heeft kunnen krijgen: van de typische café-droefenis in het filmpje over de man die 's ochtends vroeg al zijn eenzaamheid kwijt wil bij de barman tot de plat-Amsterdamse humor ("ik zeg 'hé, dat doe je verkeerd'...hij zegt:'hoezo?' Ik zeg; 'dat mot je 'n ander laten doen') door Wim Sonneveld. Natuurlijk, gedateerd is het allemaal wel, maar we zijn intussen ook 27 jaar verder. De meester verhalen van Carmiggelt zijn nóg ouder, maar dat mag de pret niet drukken.

Op de dvd die Nederlandse ondertitels heeft staat als extra's toelichting van Haanstra, een weggelaten kappersscène en Uur van de Wolf over Haanstra.

Met de titel van de film (ook verhalenbundel van Carmiggelt uit 1977) kan ik op zich niet veel mee aangezien ik met films toch een hoop af lach, terwijl het toch niet per se oude films zijn. Het is wel zo dat ik vaak van gemakkelijke humor hou, Fanfare, de zaak MP. Combinatie Haanstra-Carmiggelt is op zich goed, humor maar ook vaak tragische humor wat je in deze film ook weer terugziet. Een film in documentaire stijl met sketches. De ondertitels zijn niet echt nodig vanwege Carmiggelt's rustige stem. Maar vaak komt het er toch op neer zodra Carmiggelt in beeld komt en vertelt over zich zelf is het best een leuke film maar met de meeste sketches kon ik toch niet echt veel. De terugblik naar 1983 geeft verder ook een mooi beeld in die zin dat het wat gemakkelijker was om met mensen een praatje te maken dan nu in deze tijd, waarin veel mensen doorlopend aan hun mobieltje zitten. Toch heb ik verder weinig last van nostalgie die je juist met Haanstra wel kunt krijgen.

Na het intro zakt de film al snel in maar komen steeds tussendoor beelden van Amsterdam. Al snel volgt Johnny Kraaykamp die voor zijn rust gaat vissen maar vervolgens zijn mond niet kan dichthouden. De visser naast hem kijkt hem af en toe aan maar zegt niets (dit is onwerkelijk maar), het blijft een leuke sketch. Later terugblik Vught. Later met signeren verschijnt de vieze man, die denkt dat Carmiggelt, Dr. Dick Faber is, erg grappig. Later aandacht voor kinderen, Mies Bouwman, Wim Sonneveld met deels Gulle lach, Parijs over schrijvers. De muziek erbij is van Toots Thielemans. Als optelsom, had ik het toch slechter verwacht maar viel me eigenlijk nog wel mee. 4.0

(De film is opgedragen aan Simon Carmiggelt vanwege zijn 70-ste verjaardag)