Keimusho no Naka (2002)

Wat een heerlijk relaxe film. Een welgekomen verrassing.

Het gevangenisleven zoals het nog niet getoond werd in films. In plaats van al dat ruwe "drop your soap" gelul, krijg je hier het tegenovergestelde. Soort van utopiesamenleving, weliswaar bestaande uit een kluwen van de meest waanzinnige regeltjes, maar het blijkt te werken.

Doing Time is een zeer kalme, rustige en poëtische film, waar veel belang geschonken wordt aan "the little things". Wat zich uiteraard vertaalt naar eten ... kreeg ik tijdens deze film trek in vanalles en nog wat . De shots zijn algemeen redelijk statisch, maar mooi, en af en toe afgewisseld met zeer snel en strak editwerk. Perfect in lijn met de rest van de film, al kan de regisseur soms niet bedwingen. Doorheen de film steken enkele magistraal mooie shots, dikwijls een beetje nutteloos, maar o zo mooi en effectief. Vooral het overvliegende vliegtuig was verbluffend.

Verder zit er een hele droge laag humor in de film. Beetje verscholen soms, maar ze is er wel, wat de film ook luchtig om kijken maakt. Dit is geen zware filosofische hap, of donkere depressieve jailflick. Eén maal om de twee maand mogen de gevangenen zelfs volop snoepen en film kijken. Je krijgt dan ook korte stukjes uit Kitano's Kids Return te zien. Ze hebben daar dus best nog goeie smaak ook.

Aanrader dus, met een paar "maar"s. Niet voor mensen die een mooi afgerond verhaal verwachten, of die uberhaupt een verhaal wensen te zien. De film draait rond het leven en de regels in de gevangenis. That's it, end of story. Dikke 4*

Door je bericht Onderhond, waar ik het overigens helemaal mee eens ben, ben ik de film nog even wat meer gaan waarderen. Dus ik gooi even mijn stem een halve ster omhoog. Van 3,5* naar 4,0*!

Ah, zo'n dingen doen me plezier

Deze film laat op fascinerende wijze zien hoe de Japanners een heel nieuwe dimensie toevoegen aan het begrip vrijheidsberoving. Geen gang-violence en shower-rape zoals het er in Amerikaanse gevangenisfilms aan toe pleegt te gaan. Gevangenen gaan op beschaafde wijze met elkaar om, men krijgt keurig op tijd zijn natje en droogje, en lichaamsbeweging, tv, tijdschriften, hobbyen maken allemaal deel uit van de dagelijkse routine. Daar staat echter tegenover dat letterlijk elke handeling verloopt volgens een van hogerhand opgelegd stramien.

Wat op het eerste gezicht ergerniswekkend lijkt, transformeert echter geleidelijk tot een wenselijke staat voor de hoofdpersoon, die spirituele rust en comfort vindt in de voorspelbaarheid van het dagelijks handelen. Het hoge intimiteitsgehalte dat je als kijker voelt terwijl je samen met de gevangene zijn dagen slijt, gecombineerd met de rustgevende klassieke muziek maken het tot een geweldige kijkervaring en een van de beste moderne Japanse films die ik gezien heb.

Geinige gevangenisfilm met milde, lievige glimlachhumor die inderdaad gaat over de voldoening uit dat gebrek aan vrijheid.

Een beetje een nadeel vind ik dat de film op een gegeven moment een wat romantisch sfeertje krijgt, wel heel aardig allemaal.

Heb best genoten, maar had iets meer verwacht.

3.0*

Dit soort films voelen telkens een beetje als thuiskomen. Vroeg op de ochtend gezien, en ik voelde me direct op mijn gemak. Het gevangenisleven is naar mijn weten nooit zo luchtig verfilmt. En toch weet de film een 'donkere' ondertoon te behouden. Want de geluksmomenten (eten, lezen, alleen zijn) binnen zo'n gevangenisleven hebben toch altijd een contrapunt: Je hebt geen échte vrijheid.

Film stikt verder van de wat naïeve poëtische momenten (dat is positief bedoeld), van die pianobegeleiding bij neer dwarrelende sneeuw. Ik kan er erg van genieten. Vooral ook omdat het dus binnen de thematiek een welkome afwisseling is (met films als het zware Hunger in het achterhoofd). Het begin vond ik overigens echt heel grappig, kneiter serieus met nep pistooltjes spelen, fantastisch. O, en wat kreeg ik een verschrikkelijke honger bij het zien van al dat heerlijke eten! Niet normaal.

Ja leuk was dat. Ook Asano die even voorbij komt, al is het in een magazine.

Verder was het trouwens weer een feest van herkenning. Echt een top-cast