Ningen Gôkaku (1998)

Film die nogal wat dubbele gevoelens achterlaat, zoals wel meer K Kurosawa films dat doen bij mij.

De man heeft duidelijk heel wat Kitano films gezien, want deze keer trekt hij vol de comedy/drama troef, minus de yakuza dan wel. Sommige van de jokes zijn bijna identiek aan die in Boiling Point. De humor is zeer herkenbaar, en de editing al even drastisch. Enkel jammer dat het veel wegheeft van een zielloze kopie. Eerste 45 minuten zijn amper het bekijken waard.

Vreemd genoeg betert het daarna allemaal wat. Steeds meer schakelt Kurosawa een versnelling hoger (want hij kan het wel), de humor werkt wat beter, de shots zijn expressiever en de muziek wat aangenamer (buiten één of ander goor nummertje in een jazztent). Ongekende hoogten bereikt het allemaal niet, maar het maakt de film er wel heel wat aangenamer op.

Kurosawa eindigt de film (laatste 20 minuten) op z'n eigen eigewijze manier. Leuke wending, al zal niet iedereen er even opgezet mee zijn.

Al bij al dus een degelijk film, en Kurosawa's beste tot nu toe. Al blijft hij een regisseur die me nog steeds niet kan overtuigen, en overtroffen wordt op alle vlakken door andere, betere regisseurs.

3*

Die 2e zin loopt niet helemaal lekker (van de beschrijving).

Na lang wachten eindelij keens een DVD bemachtigd van deze film. Als KK-fan probeer ik toch wel zo veel mogelijk van m te zien.

Het was eigenlij kwel grappig deze wat oudere film te zien, omdat je heel veel vingeoefeningen ziet van andere films als Bright Future (vooral de schuur met de vissen past prima in die film!) en Barren Illusion (de landerige sfeer).

Hij is juist vergelijkbaar met die twee films omdat License to Live voor de verandering eens geen psychologische sci-fi suspense film, maar een rustig typisch Japans drama, dito tempo, dito grappen en dito situaties.

Een hele fijne tussendoor film van Kurosawa-san.