Hebi no Michi (1998)

Film die z'n tijdsduur weet te boeien, maar geen herzieningspotentieel heeft.

Leuk verhaaltje over twee kerels die op zoek gaan naar de moordenaar van een dochtertje. Het verhaaltje draait genoeg om je aandacht bij de zaak te houden, maar eens de film gedaan is, is er maar weinig om naar terug te komen. Op enkele mooie shots, en wat Kitano-achtige schietscenes (je kent ze wel, *bam*, val dood neer) is het vooral een vertelling in plaats van een film.

Wat qua concept wel leuk is, is dat de achtergrond van het hele verhaal gewoon genegeerd wordt. Het start zo'n beetje middenin, en gaat gewoon vandaar verder. Niet dat het verder veel toevoegt ... misschien is het gewoon het feit dat ik weet dat dit zoveel mensen zo hard gaat irriteren

Alles bij elkaar geschraapt een krappe 2.5*. Leuk om volgen, enkele leuke shots/scenes, maar een tweede keer hoeft niet meer.

Deze film is een tweeluik met Eyes of the Spider die Kurosawa in opdracht maakte. Hij moest in twee weken voor een minimaal budget twee films maken met dezelfde cast. Omdat de karakters en een deel van het plot overlappen zijn de films als een twee-eiïge tweeling: Verschillend (oa in stijl en verteltempo), maar onmiskenbaar verwant.

Dit is de eerste film van de twee en heb ik eerst gekeken. Een harde, maar best wel stijlvolle film, waarbij typische Kurosawa elementen aanwezig zijn. Het einde is absoluut mysterieus wat de film een stuk aantrekkelijker maakt.

Eyes of the Spider hoop ik binnenkort aan MM toe te voegen en ik zal kijken of ik dan een betere beschouwing kan maken.

Kiyoshi Kurosawa blijft toch wel in het zadel als een van mijn favorieten met dit experiment, hoewel deze film op zichzelf staand niet heel bijzonder is. Zijn opvatting over cinema, met name in vertelstijl (weglaten van veel plotuitleg, schijnbaar willekeurige tijdslijnen etc) zijn erg aan mij besteed in elk geval.