Mischief (1985)

Doorsnee coming-of-age komedie met een leuk verhaal en aardige vertolkingen. Beter, want minder platvloers, dan de gemiddelde high school komedie.

Sfeervolle film, het jaren 50 sfeertje is echt het aller grootste pluspunt aan deze film.

Vooral de eerste helft van deze film vond ik erg goed maar helaas werd het bij de 2de helft wel een tikkeltje te zoet.

Zoetsappigheid is wel herkenbaar bij dit soort jaren 80 filmpjes, alleen hier is het net iets te lang uitgerekt.

Chris Nash was voor mij een nog onbekende acteur, maar zijn James Dean achtige vertolking was erg geslaagd en tevens passend bij het jaren 50 gevoel.

Mischief is zeker een filmpje die de moeite waard is, alleen al door de heerlijke sfeer maar ook zeker door de acteurs zelf. Jammer genoeg is het met momenten mierzoet maar dit is zeker geen reden om dit filmpje links te laten liggen.

3*

The first time seems like the worst time, but it's the one time you'll never forget

Komaan, dit is toch een lieflijke komedie hoor over twee vrienden die achter de meiden zitten en een leuke tijd beleven. Lekkere jaren '50 sfeer, afgewerkt met heel wat nummertjes uit die tijd. De twee hoofdacteurs zijn mij onbekend, maar de verstandhouding tussen hen werkt goed en zelfs beter dan in soortgelijke films met bekende sterren. Die Chris Nash deed me wat aan de Fonz uit Happy Days denken.

De vrouwelijke tegenspeelsters (Preston en Stewart) zijn echt mooie meiden waar je als (mannelijke) kijker ook makkelijk bij wegdroomt. Preston liet hier zelfs haar mooie prammen aan de wereld zien en stiekem hoopte ik daar wel op.. Dan heb je nog de bully van dienst die roet in het eten komt gooien. Voelt wat aan als een verplicht nummertje om zo'n figuur te hebben in de film. Wat je dus hebt is een leuke feelgood film in de rock 'n roll periode. Soms wat naief en onsubtiel. Dat had ik vooral wanneer Jonathan aan de vader van Gene's liefje gaat vertellen dat zijn dochter het is afgetrapt en ook met Gene's vader. . Naar mijn gevoel een film die meer mensen zouden moeten zien.

Matige film waarin een verlegen tienerjongen kans denkt te maken bij een knap meisje van school. Een nogal clichématig geheel (zowel het verloop als de personages). De film speelt zich af in 1956 en heeft een prima aankleding, alhoewel er een overdaad aan hits uit die tijd is. De beste scene was de seks-scene (en niet alleen vanwege een naakte Kelly Preston).

Qua tijdsperiode weet Damski een meer dan prima beeld te schetsen. Je wordt lekker meegezogen in die fifties vibe en de aankleding van de film en haar personages zijn erg leuk. De dames zijn een lust voor het oog en de film heeft zo zijn aandoenlijke momenten. Je moet echter wel een fan van dit genre zijn om er optimaal van te kunnen genieten, want de twee jongens in de hoofdrol kunnen absoluut niet acteren en het verhaal is wat onsamenhangend en heel erg fragmentarisch. Alsof Damski niet wist hoe hij er een leuke film van kon maken met sympathieke personages. Vooral in de karakteruitdieping mist deze regisseur toch echt de kwaliteiten om van dit simpele uitgangspunt een onderscheidende film te maken.

3,0* (eigenlijk een halfje teveel, maar ik ben een sucker voor dit coming-of-age genre op een eighties high school).

Geweldige film die alle clichés op een super leuke manier benadert. De jaren 50 sfeer is perfect, de geregisseerde toon zeer fijn en het geheel super vermakelijk. Wat nog leuker is dan dit alles, zijn de ontiegelijk goede tits van Kelly Preston. De vriendschap, de nerd die het eerder voor elkaar krijgt dan in het gemiddelde coming-of-age verhaal, de muziek en het einde. Alles werkt uitstekend. Niks op aan te merken.

Tienerkomedie met een dramarandje. De hormonen vieren hoogtij in een Amerikaanse stadje in de jaren ‘50 en dat zullen we geweten hebben. Sluit aan bij het populaire genre à la Porky’s maar is toch ook weer anders. Het valt op door een nauwgezette productie. En een soundtrack die om de 4 minuten een classic laat uitbarsten. Nu hou ik zelf wel van die muziek maar de balans is op den duur een beetje zoek. Je voelt wel de liefde voor de jaren ‘50 - de nette white suburbia versie. De juiste Elvis platen hangen aan de muur van Kelly Preston, chronologisch filmreferenties worden gemaakt (Love me Tender, Rebel Without a Cause). Het is een jaren ‘50 feest. Het verhaal mag er nochtans ook zijn maar raakt wat bedolven onder de feestelijke soundtrack.

Chris Nash speelt de rol van de gevoelige knapperd. Zijn rol doet wat denken aan het soort rollen die John Travolta in die tijd deed. Dansen doet Nash niet maar hij neemt wel deel aan een gevecht waar ook wel een choreograaf aan te pas zal zijn gekomen. Kelly Preston maakt misschien nog het meeste indruk. Niet alleen dankzij de acteerprestatie maar ook omdat ze zich van haar beste (frontale) zijde toont. De karakters voldoen aan de typetjes die dergelijke films nodig hebben en zo blijft het entertainend. De auto crashes naar het einde toe zijn redelijk ongeloofwaardig opgezet maar hey ook weer entertainend.