Dopo Mezzanotte (2004)

Dat verhaal is inderdaad wel ver te zoeken, alhoewel het er toch wel degelijk in zit, het duurt alleen even voor het zich ontplopt als het ware. Dit genoemde nadeel maakt het eerst nogal een klein beetje een aanfluiting; je ziet drie mensen en wat hun doen in routine steeds terugkeren. De opnames in het filmmuseum (wat verdomd mooi is deze!) zijn prachtig en langzamerhand wordt nachtwaker Martino ook steeds interessanter. Gefascineerd door oude films met Buster Keaton doet hij zijn handelingen continu na, zo ook is de stijl van de film soms hetzelfde als in de stille film, compleet met een bordje in beeld met tekst daarop die een bepaalde handeling (komisch) benadrukt. Zo zit er een briljante frituurolie grap bij, die ik niet zal verklappen. Over het geheel gezien zitten er veel leuke vonsten en ideeen in voorde liefhebbers van Keaton en de oude film. En daartussenin zit dan nog een driehoeksverhouding gestopt. En niet te vergeten een geslaagde Berlusconi grap. 3.5 sterren

Heerlijk sprookjesachtig liefdesverhaal á la Amélie.

Amanda moet als gevolg van een bizarre gebeurtenis vluchten voor de politie, en belandt uiteindelijk in het indrukwekkende filmmuseum in Torino.

Daar werkt een jongeman (Martino) helemaal alleen als nachtwaker. Hij woont er zo'n beetje en heeft er zijn eigen slaapkamer. Van slapen komt 's nachts niet veel, want hij maakt zijn tijd vol met het bekijken van de oude films die in het museum zijn opgeslagen. Vooral de films van Buster Keaton zijn geliefd bij Martino, en hij is er zelfs zo van onder de indruk, dat hij zijn eigen leven net zo inricht als de films van Keaton.

Wanneer de zeer aantrekkelijke Amanda aan hem vraagt of hij bij hem mag overnachten stemt hij daarmee in, zoals hij alles 'ok' vindt. Het laat zich raden dat Amanda uiteindelijk erg gecharmeerd is van de einzelgänger Martino.

Het feit dat Amanda een vriend heeft zorgt voor de nodige verwikkelingen.

De film kijkt lekker weg, en ontroert op sommige momenten. Als filmliefhebber is het ook goed verplaatsen in Martino, die een passie heeft voor film. Het filmmuseum zou voor mij alleen al een reden zijn ooit een reisje te maken naar Torino. Prachtig!

Dat was weer een vreemd filmpje...

Het begin vond'k strontvervelend, echt waar !

Maar na een 20-tal minuten begon ik in de stemming te komen en kon de dromerige sfeer me alsnog bekoren.

Het gaat dus over de liefde en de daaraan onlosmakelijk verbonden miserie die ze met zich meebrengt.

Zeker als je, zoals Amanda, niet weet met wie je verder wil gaan.

Wordt het de dromerige Martino....?

Of valt ze toch voor de charmes van de macho Angelo waar ze reeds een lat-relatie mee had....?

6,5/10.

Buiten dat vervelende begin werd het nog een amusant filmpje dat echter nergens écht goed wordt.

Toch een aanrader om eens te bekijken als je de kans krijgt, wedden dat je nog iets bijleert over de geschiedenis van het medium film ?

Filmsite : http://www.medusa.it/dopome...

En wat een schitterend verhaal belooft te worden gaat in het begin meteen de mist in: Wat een mooi filmmuseum, maar deze filmt ademt het eerste half uur amateurisme.

Goedbedoeld, leuk geprobeerd, maar missie niet geslaagd.

Klimt daarna ietsje uit het dal, maar te laat om de film nog te redden.

Hoofdpersonages zijn ook te afstandelijk door de voortdurende voice-over (niet van één van de hoofdpersonen).

Volgens mij ook de meeste voice-over percentueel in een film sinds "The Creeping Terror".