Dieci Bianchi Uccisi da un Piccolo Indiano (1974)

Ze bestonden anno 74 amper nog : spaghetti's...en voorzover ze nog bestonden had het niveau ervan een tamelijk treurig peil bereikt. Deze film onttrekt zich niet bepaald aan de algehele misère binnen het stervende genre, al nam hij dan nog de moeite om zichzelf serieus te nemen. Een good ol'revenge western , maar we zijn in 74 dus de wreker moest een Indiaan zijn conform de nieuwe canon. En neen, geen comic relief hier .

Misschien had het een paar jaar eerder iets kunnen worden, nu echter was de hele onderneming al verdoemd van meet af aan vanwege een werkelijk extreem bescheiden budget dat net als bij andere genreproducten uit de nadagen verhinderde dat deze film ook maar in de verste verten iets van de klassieke spaghettisfeer zou hebben : het wilde westen in een Italiaanse plantsoentje, amper decors of nepstadje, en cowboy + indianenpakjes die cadeau waren gekregen na afloop van het schoolcarnaval, zo te zien.

Enige pré zou de cast moeten zijn met enkele gekende namen en gezichten : Ireland als de vuige patriarch Webster, Neri als zijn schoondochter en Testi als de dorpsgek die tevens de incestueuze liefde van stiefzus Neri is ( hij beminde haar reeds toen hij nog dacht dat ze zijn echte zus was, snap je....) met de naam...Ringo. De kenners ben ik nu kwijt vrees ik.

De rest ook als ik de absurditeiten van de film integraal zou opsommen, buiten de reeds genoemde. Gememoreerde cast bakt er al niet te veel van en had er geen zin in : Ireland sowieso ridicuul met een soort Djengis Khan snor, Testi belachelijk als de dorpsgek en dat niet bedoeld maar omdat hij te beperkt is voor het adequaat weergeven van een getormenteerde ziel, en Neri permanent hysterisch, niet als de geraffineerde bitch die we Rosalbaatje het liefst zien spelen.

Niet dat de regie van Balanello ze een kans gaf om er iets van te maken : voor editing was geen tijd schijnbaar en de actiescènes zijn van een hilarische knulligheid, met die opgehangen dummie als komische uitschieter. De indianen zijn met hun carnavalstenues en sterotiepe gepraat incl. "ahou " oid. kreten ook geen seconde serieus te nemen, net als hun slachtoffers. Mass shoot outs hoeft u hier niet te verwachten, Condor- de wrekende indiaan die we eerst als een soort Hiawatha zien tijdens de slachting- gebruikt liever een mes.

In feite komt het wraakverhaal grotendeels op het tweede plan en zitten we vooral naar de soap rondom de families Webster en Hammond te kijken, wat dan gelukkig wel betekent dat Neri hier veel in beeld is- de halve speelduur zo'n beetje zelfs, en dat is vrij veel voor een chick in een spaghetti. Heeft wat sexscènes met Testi, meest in het donker echter en om onduidelijke redenen houdt ze haar handen voor haar boobs...zelfs wat dat betreft een mislukte film.

De wraak van de indiaan en Neri staan natuurlijk niet los van elkaar, dat begrijpt een kind, op het eind horen we dan hoe de vork precies in de steel zit en waarom Ireland haar precies als schoondochter wilde, we weten immers allang dat ze geadopteerd is...

Genoeg geluld over een c- spaghetti waarvan de Engelse titel een keer toepasselijker is dan de Italiaanse, die eerder een Agatha Christie spoof lijkt te suggereren .

Niet meteen toepasselijk ook de score van Umiliani die er weer eens een Bond achtige titelscore tegenaan gooit, incl. Shirley Bassey soundalike.

Is uitgebracht op VHS in IT- zie hoes- maar nergens op DVD bij mijn weten.