A Hora da Estrela (1985)

De Braziliaanse Céline Purcell in een film die maar op een matig niveau blijft hangen. Acteurs overtuigen nooit echt en het menselijk drama is derhalve niet aangrijpend. Tegenvaller, maar net de moeite waard. 3,0*

Is die genre aanduiding "komedie" een poging tot humor?

Enfin, "geengageerd" sociaal-realistisch drama gebaseerd op de roman van Clarice Lispector die na uitkomen werd overladen met prijzen, oa de gouden beer en een oscar nominatie. Zal wel iets te maken hebben met de zoveelste feministiese golf oid. Want dit is dus een duidelijk feministiese film over hoe uitgebuite jongedames het slachtoffer worden van neo-kapitalistiese gruwelen en male gazende macho pigs( die zgn. "dromer" Olimpico is een walgelijke schoft).

Verder een bijna volstrekt troosteloze, intens lelijke film over troosteloze, lelijke, domme mensen. Een feministiese Harmony Korine komt misschien nog het dichtst in de buurt...let alleen al op de walgelijke pis, vinger, vreet en kots scènes.

Opmerkingen over "niet overtuigende acteurs" slaan natuurlijk totaal nergens op: het is allicht niet de bedoeling dat Cartaxo een glamour girl of een hoornen brillen blauwkousje moest spelen, maar juist een half-zwakzinnige lelijkerd. Dat lukt er verdomd goed. Trouwens: dat ouwe verzuurde wijf uit CDB ( Montenegro) heeft hier een bijrol als niet ongetalenteerde waarzegster.

Ook de muziek is opzettelijk afstotend: synthesizer riedeltjes en bewerkingen van overbekende schlagers. Geen samba dansfeest hier.

Komedie genre is weggehaald.

Dit was een beetje een taaie. Niet slecht, maar ook niet echt een film voor mij.

Op het eerste gezicht een sociaal drama over de tegenstelling tussen platteland en stad, vrouwen en mannen enzo. Maar er zit een andere laag in deze boekverfilming. De hoofdpersoon is zich nauwelijks bewiust van zichzelf. Kent de codes niet altijd hoe mensen met elkaar omgaan en is gevaarlijk naief. De film benadert dat soms bijna filosofisch. Als je zo weinig zelfbewustzijn hebt, wat is dan het gevolg?

Amaral lijkt te willen zeggen dat een flink deel van de arbeidersklasse het zelfbewustzijn mist om misbruik te voorkomen en vooral in die zin is dit een politieke film zoals Pippo Il Bufonne hierboven aangeeft.