Strange Behavior (1981)

Zoals voorgaande opmerkingen is deze film het eerste uur uitstekend met een fantastische opbouw, maar naar het einde toe zwakt het allemaal wat af met een enorm teleurstellende finale. Deze film heeft echter wel enkele memorabele scènes zoals de badkamerscène en de eerste moord met dat vreemde masker .
De muziek van Tangerine Dream past perfect bij het algemeen sfeertje.
Nogmaals, schitterend eerste uur, enorm zwak vervolg.

Ik had geen idee wat te verwachten, maar toen ik Tangerine Dream bij de openingscredits zag verschijnen wist ik dat het op het gebied van sfeer wel goed zou komen. Wat hou ik toch van deze band.

Strange Behaviour kent een fantastisch dromerig sfeertje zoals ze alleen in de jaren '80 konden. Sommige scènes die zonder de muziek van Tangerine Dream gewoon zouden vervallen in saaifilmerij worden ineens een genot. Een bewijs dat muziek een ontzettend belangrijke rol kan spelen in film.

Maar ook los van de muziek is dit een vrij bizar, maar subliem werkje. Het uitgangspunt is een mooie basis voor een horrorfilm en Michael Laughlin haalt er echt alles uit. De mysterie wordt knap opgebouwd en de film kent een raar sfeertje, mede door de input van een stel bizarre personages. Vooral het personage van de dokter is een akelige verschijning die veel aan het mysterie toevoegt. Maar wat te denken van een uit het niets komend dans-intermezzo op een fantastisch kitscherig nummertje van Lou Christie? Voegt alleen maar toe aan het bizarre sfeertje. Heerlijk toch, die 80's.

Strange Bejaviour heeft echt alles voor de horrorliefhebber: sfeer, mysterie, beklijvende moorden, een fascinerend script en een uitstekende soundtrack. Ik heb lang niet meer zo genoten van een horrorfilm. Dit wordt een toekomstige favoriet van mij. Ik wil snel een herziening.

4,5*

Een slasher zou ik dit niet noemen, daarvoor zijn er te weinig typische kenmerken aanwezig. Wel kan je Strange Behaviours in één adem noemen met een film als bv. Blue Sunshine waarin geheimzinnige experimenten aan de grondslag liggen van een resem bizarre moorden. Het psychologische luik is hier betrekkelijk interessant en volledig naar analogie met de clandestiene experimenten die de CIA al decennia lang voert. Het zou me niet verbazen als de makers hun inspiratie hier vandaan hebben gehaald. Hoe dan ook ambieert men meer diepgang dan de doorsnee slice&dice flick uit de gouden jaren. Echter, door de soms knullige uitvoering en budgettaire beperkingen oogt het vaak niet erg spectaculair. Daarnaast is Laughlin ook geen Cronenberg. Wel is Strange Behavior bij vlagen spannend, vermakelijk, slim en vergezeld van een sterke score door Tangerine Dream die vooral tijdens de enge momenten het juiste effect bewerkstelligt.

De eerste helft is goed. Al snel word he duidelijk hoe en door wie de moorden begaan worden. Mede hierdoor ontstaat er een soort spanning in verschillende scenes. Vooral de pure willekeur van de moorden maken de spanning en zorgen ervoor dat je niet goed weet wie wel of niet te vertrouwen is.

Wanneer duidelijk word wat er aan de hand is duurt de film nét wat te lang. Ze hadden beter of de "onthulling" veel later kunnen doen of de film korter gemaakt, maar goed.

Doordat de film halverwege wat inkakt toch maar 3*. De eerste helft is echter erg sterk!

Geen idee wat hier de lol van was. Met het lekkere begin zat ik - toegegeven - klaar voor een lekkere slasherfilm maar ik kreeg uiteraard wat anders. Iets 'anders' waar geen kraak of smaak aan zat: onmogelijk veel geleuter met hier en daar een moord, met personages die realistisch overkomen maar die me totaal niet voor zich wisten te winnen.

Kort samengevat: ik miste gewoon de cheeziness van de iets minder serieuze genregenoten.

1.0*

Dit is de eerste horrorfilm die in Nieuw-Zeeland werd gemaakt. Alhoewel dit nog wel steeds een Amerikaanse film is! Met zelfs voor zijn tijd een beetje een ongebruikelijke (niet modern) plot. Het is namelijk een gekke-wetenschappersfilm die vooral populair waren in de jaren vijftig. (Fiona Lewis op een zwart-wit televisiemonitor lijkt ook zo weg gelopen uit dit tijdperk) Echter combineert het ook met een soort van slasher-element.

Hoe dan ook, het gaat over tieners in een klein stadje die op een dag tot moord gedreven worden en er is geen duidelijke motivatie voor de moorden, waardoor de politie duister tast. De enige connectie blijkt dat alle moordende tieners in verband kunnen worden gebracht met vreemde experimenten die worden uitgevoerd op de plaatselijke universiteit.

De film werd geschreven door toekomstige Oscar-winnaar en genomineerde Bill Condon, maar is vaak onhandig om een ​​onverdeeld succes te zijn. Ook het acteerwerk en de beetje onverschillige fotografie doen erg low-budget of televisie-achtig aan. Ware het niet dat er een paar bloederige scènes gegarandeerd zorgen voor een paar toffe momenten En er is een sfeervolle score van Tangerine Dream. Leuk en wat apart filmpje!

Saillant detail; de tweede film uit Australië / Nieuw-Zeeland gebruikt een soort van zelfde plot; Death Warmed Up (1984)