The St. Francisville Experiment (2000)

Een groep onderzoekers spenderen een nachtje in een oud landhuis in Louisiana. In dit landhuis zou de beruchte Mme. Delphine LaLaurie gewoond hebben. LaLaurie was een slavendrijver met wel heel macabere intenties. Zo zou ze fan zijn van diverse marteltechnieken te testen op haar onderdanen. LaLaurie heeft echt bestaan en haar Wiki-pagina is best interessant leesvoer. Voor wie daar geen tijd voor heeft kan zich altjid wenden tot de fenomenale Kathy Bates in AHS: Coven, waar ik LaLaurie vooral van ken.

Terug naar deze film, die oorspronkelijk als docu begon. Halverwege de productie werd ineens beslist om het narratief te wijzigen naar een fictieve horrorfilm. Of het plotselinge succes van The Blair Witch Project van een jaar eerder daar ergens voor tussen zal gezeten hebben laat ik in het midden. Toch stoppen de vergelijkingen met die klassieker hier niet. Zo is de poster van de videocassette wel heel gelijkend op die van de Blair Witch.

De film kopieert dezelfde vertelstijl door gebruik van interviews en de 480p videocamera. Originaliteit is hier niet te bespeuren want elk individueel element is een kopie. Het lijkt bij vlagen op een aftands studentenproject met een groep schoolvrienden. Het acteerwerk valt vaak niet serieus te nemen met deze ogenschijnlijk willekeurig samengeraapte cast. Het einde is intentioneel vaag maar dat mysterie wordt dan weer vernietigd door wat klungelig op een titelbordje geplakte uitleg.

Maar ik zou liegen als ik wel genoten heb van de old-school sfeer en spookhuiselementen. Het bracht me terug naar toen ik zo'n films praktisch inhaleerde toen ik tiener was. Met mijn dekentje om me heen gewikkeld als een burrito werd ik nostalgischergewijs naar simpelere tijden gekatapulteerd. Misschien was het vanwege het sentiment maar enkele scènes waren wel effectief. Met minimale elementen wordt een kille sfeer gecreëerd die je pas loslaat in de teleurstellende climax. Een deur die uit het niks opent, een stem die fluistert in een lege gang, een kandelaar die heen en weer zwaait,... Vaak zijn minimalistische elementen als dit exact wat het hem doen bij mij.

2,5* voor deze rip-off en de onverwachte nostalgische tijdscapsule.