El Transexual (1977)

Er bestaan er honderden van : Spaanse tranniefilms...zoals gekend bereikte de Spaanse tranniecinema kort na zijn ontstaan al de absolute wereldtop, over het hoe en waarom van deze merkwaardige traditie is al een bibliotheek volgeschreven. Opmerkelijk is in ieder geval dat deze hausse volgde vlak na een tijdperk waarin trannies en zeiknichten in de cinema geheel taboe waren, tot de dood van de caudillo in 75.

Hoe dat dan ook zij, niemand minder dan Paul Naschy besloot zelf een bescheiden bijdrage te leveren aan het "genre " via dit wat mallotige filmpje dat met de genreaanduiding documentaire misschien wat te veel eer krijgt, die docu insteek wordt in feite slechts belicht via een talking tranniehead dat wordt geinterviewd en met zijn/ haar Braziliaans gekruide geleuter vooral de aandacht afleidt.

Wel is het zo dat Naschy die hier het scenario schreef, het verhaal naar eigen zeggen baseerde op de wederwaardigheden van een echte trannie die net als de held ( in ) hier Lorna zou hebben geheten. Wat je noemt cinema vérité. Ook de trannies en zeiknichten die we hier in musical intermezzi zien optreden zijn "echt " en verbonden aan de origineel "gay club " geheten toko in Madrid waar de film zich voor een groot deel afspeelt. Optredens met een camp sensibiliteit die vermoedelijk slechts door ouwe pisnichten op waarde kan worden geschat.

Om mij verder onduidelijke redenen zet Naschy de film op als een noir/ detective story waarin hijzelf als journalist/ fotograaf Sergio op de gekende citizen kane wijze op zoek gaat naar de mens achter het mysterie dat Lorna heet. Wat in concreto betekent dat we hier een zeer eentonige opeenvolging van interviews met Lorna's vrienden en vriendinnen voor de kiezen krijgen, die om de beurt in flashbackvorm een anekdote uit Lorna's leven opdissen. Allemaal uiterst warrig dankzij het gebruik van flashbacks in flashbacks, en vaak weet je niet meer wiens POV wordt vertegenwoordigd.

Behalve de narratieve structuur is ook de casting niet geheel geslaagd : de held ( in ) wordt namelijk vertolkt door Agata Lys , een goede gekende voor hispanosploitation buffs maar met haar bescheiden lengte, voluptueuze vormen en ronde gezicht niet bepaald geloofwaardig als - deels- omgebouwde ! Natuurlijk gaat ze ook regelmatig naakt, en laat ze een beslist niet jongenskontje en tetters zien... een kunstpiemeltje zien we dan weer niet, wie dat blijkbaar wel ziet is Parra ( die jullie ook kennen uit gay coming out allegorie la semana del asesino...) , hier Lorna's aanvankelijk niet op de hoogte zijnde love interest vertolkend.

Dat absurde koppeltje verzorgt dan het melodrama met bijpassend soapy slot van een tamelijk saaie prent, die waarschijnlijk voor het publiek daar en toen voorzag in een behoefte aan exploitation en thrills gecombineerd met oppervlakkige docu info over het tranniefenomeen. Hier en nu is het shockgehalte echter afwezig om over het infotainment nog te zwijgen, en dan blijft er verder weinig over. Misschien de scène waarin Naschy zelf bijna zijn lul kwijtraakt, of de legendarische- naar verluidt gebaseerd op ware gebeurtenissen- pisbakscène.

Kortom : voor de Naschybuffs/ completisten only, deze film volgens de credits geregisseerd door Lara, weet niet wat Klimovsky's bijdrage zou zijn geweest.

Kan uiteraard worden gedownload met fansubs als tv- rip, ik verwacht hier binnen een kwartier al de eerste stem. Die zal vermoedelijk lager uitvallen dan de stem voor odio mi cuerpo, een ondanks/ dankzij het Z filmuitgangsidee, veel betere trannysploitation flick dan deze. Cambio de sexo ook eerder aanbevolen voor de liefhebbers van vintage Spaanse trannycinema, of het subversieve querida senorita.