Le Mort Qui Tue (1913)

Het derde deel uit de Fantômas reeks is de langste, maar ook best een interessant deel.

Dat er op een gegeven moment weer misdaden worden gepleegd is duidelijk. Het verbaast niemand dat Fantômas hier achter zit, maar het is best boeiend om te zien hoe hij zijn daden voorbereid en pleegt. Ondanks dat dit deel ook wel wat inzak momenten kent, vond ik het verhaal deze keer mysterieuzer overkomen. Ook krijgen de personages wat meer drama en diepgang mee, wat het verhaal op zich wel ten goede komt.

Visueel is het ook ietwat een verbetering t.o.v. zijn twee voorgangers. Vooral de scene,in een tunnel buiten de gevangenis, is erg mooi gefilmd. Alleen die afwisseling in kleuren vind ik niet zo geweldig, maar dat is waarschijnlijk inherent aan de tijd waarin dit gemaakt is.

Al met al een leuk deel en tot nu toe zelfs de beste, al zijn de verschillen zeer klein.

3,0*

Ligt in de lijn van de twee andere filmpjes over Fantômas, anno 1913, die ik zag maar deze valt heel wat langer uit en de daden van Fantômas zijn ook wel gewelddadiger. Eigenlijk is dit wel een contrast met de Fantômas die in de jaren 60 door Jean Marais werd vertolkt en waar, voor zover ik mij herinner, het doden zo niet op de voorgrond kwam.

In ieder geval dergelijke films moeten destijds, in de pioniersjaren van de cinema, een passionant vertier hebben uitgemaakt.

Ook nu is het oppoetswerk - volgens de proloog aan de film die ik zag, pas gebeurd in het najaar van 2013 door de Franse filmmaatschappij Gaumont - fenomenaal.

Ik vond deze eigenlijk minder dan de voorgaande delen. Hier was er wel wat meer werk gemaakt van mysterie maar, dit deel is een half uur langer dan het voorgaande waardoor het wat langdradig wordt en de film soms ter plaatse blijft trappelen. Het idee van het gebruik van vingerafdrukken van een dode en die verwerken in een handschoen om alzo voor verwarring te zorgen is knap. Dit komt bijvoorbeeld ook terug in The Hands of Orlac, hetgeen ik een steengoede film vond.

Derde uit de Fantômasserie en start exact waar de vorige eindigt. Duurt wat langer en de verhaallijn kwam me verder overtuigender over dan voorgaande. Justitie (Edmond Bréon als inspecteur Juve) en pers (Georges Melchior als redacteur Jèrôme Fandor) vormen een bondgenootschap in de strijd tegen de misdaad (René Navarre als Fantômas). En opnieuw speelt het verhaal zich af in de hogere kringen van de Franse samenleving. Logisch want daar valt geld te rapen. Hoge hoeden alom en verder zijn we als kijker getuige van een huwelijk tussen oude en nieuwe aristocratie (tussen Jane Faber als prinses Danidoff en Luitz-Morat als suikerfabrikant Thomery). Wel vreemd dat Georges Melchior na ontdekking van het lijk van de suikerfabrikant zich doodgemoedereerd naar zijn redactie begeeft i.p.v. de politie.

Fantômas is nadrukkelijker aanwezig dan tevoren waarbij hij zich van zijn meest creatieve kant toont bij het vermoorden of bestelen van mensen. Het valt daarbij wel op dat er een aantal standaardsituaties zijn waarin hij zich verstopt achter een gordijn om vervolgens het niets vermoedende slachtoffer te besluipen. Simpel maar doeltreffend.

Ben het eens dat dit de beste van de drie is. Wel had men eens mogen nadenken over de noodzaak van bepaalde tussentitels die al verraden wat er staat te gebeuren in de film, en dan vooral wat de ontknoping betreft. Maar toch wel een zeer vermakelijke film.