Susuz Yaz (1963)

Regisseur Metin Erksan won in 1964 de Golden Berlin Bear award (Berlin International Film Festival).

En daarmee is dit de eerste Turkse film die een internationale prijs won.

Legaal online te bekijken (met Engelse ondertitels):

Dry Summer (1964) - theauteurs.com

^heb ik zojuist gedaan!

Woensdag 18 april eenmalig te zien in Eye Film Insituut (NFM) in het kader van het Martin Scorsese retrospectief (Scorsese-foundation droeg financieel bij aan de restauratie).

Een aparte mix van (vooral) naiviteit en een enkele moderne touch, terwijl Turkije toch wel een zekere art-house traditie heeft!! Maar dit is tot nu toe de oudste Turkse film die ik zag (en uit de periode tot Yol zag ik verder alleen genre werk als Tarkan en Lionman)... en de commericeele Turkse cinema vind ik ook vandaag de dag (het weinige dat ik zag) nog behoorlijk oubollig/naief, dus wellicht is het gewoon cultuur, of weet ik er teweinig vanaf.

Maar goed, we krijgen hier dus een opzichtig plot dat in krakkemikke dialogen slecht wordt over-geacteerd, actiescenes waarin het projectietempo omhoog gaat om te verbloemen dat er weinig spectaculairs gebeurt en iets te veel voyeuristische scenes waarin de camera vooral langs de kuiten en de keurige grote onderbroek van Bahar glijdt. Ze is overigens wel het stralende middelpunt van de film, en de scenes aan het begin van de film waarin ze verliefd met Hassan door een bamboebos darteld zijn ook écht prachtig. Wat meer naar het einde toe gaat het soms lekker over-the-top melodramatisch en dat is een stijl die me ook wel ligt. Dus al met al heb ik me niet verveeld met deze film, maar eigenlijk is hij stiekem toch wel een beetje slecht... weet iig niet waar de film zijn prijs aan te danken had...

Vond het vooral slecht. Uitvergroot en herhalend over wat je mijlenver zag aankomen. Niet dat dat het ergste was, maar er was geen enkele 'eigenheid' in het scenario of zoiets te vinden. Stompzinnige ontwikkelingen, herhalingen (o dat had ik al gezegd), plichtmatige dialogen en theatraal acteerwerk van het niet-goede soort. Ik ben zeer te porren voor melodrama, maar niet voor zo eentje. Ik heb tijdens het kijken even gedacht of sommigen hier misschien Kalatozov in zien, maar dat is nu achteraf zéker vloeken in de kerk.

De scene die op de EYE-site staat, gebeten door een slang, zegt eigenlijk alles. Was zo'n beetje het dieptepunt. Paar aardige dingen met de camera, die dynamisch waren (om iets te verhullen, zoals beavis aangeeft - wel aardig gevonden). Muziek was het enige lichtpuntje.

Het is me alleen nog niet duidelijk waar die Engelse/Amerikaanse regisseurscredit op gebaseerd is. Stond niet op de titelrol (wel op imdb en EYE-site).

9 mei (toch) een herkansing (al raad ik 't niemand aan )

Ik had heel even hoop aan het begin, maar voeg me toch bij MR. Een klus om doorheen te komen, deze schreeuwende Turkse boeren. Zo'n scene waarin die broer (?) door het open raam staat te schreeuwen naar het stelletje dat ze nu kinderen moeten maken (Nu! Nu!), en zelfs wanneer ze een kast voor het raam zetten nog door blijft mekkeren omdat hij er een lade weet uit te wurmen, roepend dat het wel mannelijke erfgenamen moeten zijn en op hem moeten lijken, terwijl hij luidruchtig lacht... Een absolute zee van ergernis.

2*