Fantômas - À l'Ombre de la Guillotine (1913)

Tijdje geleden dat ik deze stokoude film gezien heb zeg... Wat me vooral bij is gebleven, was die liftscene en het voor 1913-begrippen ingenieuze plot.

Mijn eerste film beneden het jaar 1920.

Bijzonder knap gemaakt zeker voor die tijd.

Aantal dingen vielen mij op die toch knap gedaan waren.

1, de lift scene was gemaakt zonder zwart beeld er tussen als het van verdieping naar verdieping ging.

2.Het kaartje dag leeg was en ineens Fantômas erop kwam staan.

3. De laatste scene waarbij ineens die man verscheen en verdween.

Dat waren dingen waarbij je dacht wow wat knap gedaan.

4 sterren

Fantômas is een personage waar ik vroeger wel eens over gelezen heb. Hij kwam mysterieus over en wist zich altijd uit de meest hachelijke situaties te redden. Fantômas was daarnaast ook al lang bekend op het witte doek. Al heel lang, want deze eerste film uit een reeks van vijf, mag zich inmiddels 100 jaar oud rekenen en is daarmee ook de oudste langspeelfilm, die ik tot nu toe heb gezien.

Het is in ieder geval wel vermakelijk om naar te kijken. De beelden zijn meestal erg statisch, maar hier en daar wordt er al wel enigszins met de camera geëxperimenteerd. Het tempo is aangenaam en zorgt er in ieder geval voor dat het verhaaltje nooit echt inzakt. De scene met de lift, is inderdaad erg leuk gedaan. René Navarre vult zijn rol als Fantômas goed in, maar enige vorm van spanning of echt uitgewerkt drama is hier verder niet in te ontdekken, al had ik dat overigens ook niet verwacht.

Al met al is het een leuk en aardig begin van een reeks, die ik zeker zal gaan volmaken, al neem ik daar rustig de tijd voor. Fantômas is in ieder geval een erg interessant personage en dit soort films hebben op een bepaalde manier wel hun charme.

3,0*

Wie zich verzoende met Jean Marais als de onnavolgbare Fantômas moet toch wel rekening houden met dit prachtig gerestaureerd werkje (en er zijn er nog enkele) uit 1913.

Absoluut genietbaar en onderhoudend op de koop toe en ondanks de beperkte technische middelen toch een paar verrassend originele filmische vondsten.

Eersteling van de serie Fantômasfilms uit de Franse pioniersjaren. Het criminele brein Fantômas - wat een leuk bedachte naam - wordt gespeeld door René Navarre, één van de vaste acteurs in de Louis Feuillade films. Evenwel gaat de meeste schermtijd niet naar René, maar naar Renée Carl. Wanneer ze op een bepaald ogenblik in de film omschreven wordt als één van de aantrekkelijkste vrouwen van Parijs moest ik evenwel glimlachen. Ze was dan wel de favoriete actrice van Louis Feuillade maar als vamp van Parijs vind ik haar hier miscast sorry.

Het simpele maar vermakelijke verhaal - met de allure van een speelse thriller - biedt de kijker zicht op de laatste jaren van de Belle Epoque en het is genieten van de grandeur die tentoongespreid wordt in de hotels met daar verblijvende aristocratie, hier neergezet door Renée Carl. René Navarre is uitstekend als Fantômas, de man van de verrassingen, met zijn scherpe blik die meer zegt dan woorden. Wel opvallend in deze film rond een crimineel meesterbrein is het feit dat er uiteindelijk heel veel initiatief bij zijn minnares Renée Carl ligt. Het grootste deel van de tijd moet ze hem uit de wind zetten. En verder is de ontsnapping van Fantômas aan de guillotine in feite enkel aan haar denkwerk en doorzettingsvermogen te danken.

De regie moet het hebben van mise-en-scène want kan me inderdaad geen camerabeweging herinneren, zoals anderen op het forum reeds aanhalen. Uitgaande van dat principe is het wel mooi in beeld gebracht. Ben benieuwd of de rol van Fantômas uitgebreid zal worden in de volgende afleveringen, en ik mag hopen van wel want hier heeft hij m.i. zijn veronderstelde reputatie van meesterbrein nog geen eer aan gedaan.