Estate Violenta (1959)

Voor ieder die is geinteresseerd in de dvd's van Zurlini:

- Girl with a Suitcase en Violent Summer zijn te koop op boudisque.nl, met engelse subs. (The Valerio Zurlini box set)

- The Professor is o.a. te koop in de frs.

Zeker doen!

Hier had ik meer van verwacht.

Het drama blijkt vooral een liefdesgeschiedenis te zijn die soms dicht in de buurt van een Bouquet romannetje komt.

Lange smachtende blikken en nogal wat te zoetige dialogen.

Tot op de helft van de film is het allemaal wat gezapig, en is er weinig van te merken dat het geheel gesitueerd is in de oorlog.

Lichtpuntje is aanvankelijk nog wel de dartele en leuke Jacqueline Sassard, die helaas te vroeg uit beeld verdwijnt.

Het "dramatische" gedeelte van de film komt eigenlijk pas helemaal op het eind aan bod, maar maakte op mij weinig indruk, omdat het ook weer enigszins naar de Bouquet romannetjes romantiek lonkte.

Wel in mooi zwart-wit gefilmd.

Voor de liefhebbers die het Duits- of Frans machtig zijn is de film nog eens te bekijken op ARTE TV op 18 oktober.

Lange tijd uitsluitend een sfeerbeeld van jongeren die leven naast het dramatisch gebeuren dat zich achter hen afspeelt en de romance tussen Jean-Louis Trintignant (wat is hij jong en eerder blonderig van haar) en Eleonora Rossi Drago (mij alleen bekend van uit "Le Amiche") terwijl pas in de slotfaze de film een grondgedachte toevoegt : het besef van de ernst van de oorlog.

Stijlvol, maar theatraal geënsceneerd en evenzo geacteerd.

Had er in zijn totaliteit toch wel iets meer van verwacht, zodat de film zeker niet zo lang zal blijven hangen, tenzij mogelijks (alhoewel) voor een paar anecdotische bemerkingen die me doen terugdenken aan de jaren 50 : de gigantische sporen van de pokkeninenting op de linkerarm van "Roberta" en het cinemazaaltje waar de film "brak". Het gebeurde wel meer.

Dit terloops natuurlijk.

Prachtige lovestory!

Netflix wordt steeds beter!

Een zeldzaam filmisch juweeltje waarin alles klopt: een meeslepend verhaal, geweldig geacteerd, boordevol drama, ontspanning, mensen die willen leven, tegenover de dreiging van de oorlog en de wetten van de conventies. Dat alles geschoten in een prachtig zwartwit. Ja, de Italianen konden fantastische films maken. Dit is er zo een. Maar de achtergrond, het decor waartegen deze 'lovestory' zich afspeelt, speelt eigenlijk de hoofdrol in deze film en dat is geloof ik niet helemaal door iedereen hier begrepen. Want dat moment in de Italiaanse geschiedenis zie je zelden terug in films. Aan het einde van de film drukt Valerio Zurlini je hartgrondig met je neus op de feiten. Het slot is hartverscheurend.

We schrijven Italië 1943. Het fascistische regime van Benito Mussolini loopt op z'n laatste benen. De Italianen weten al dat de oorlog is verloren. Vanuit het zuiden trekken de Amerikanen op naar het noorden. Alsof er geen oorlog te bekennen is genieten de jongeren op het strand van Rimini (Riccione) van de zon en de zee en van het flirten met de meisjes. Dan komt het bericht dat Italië de bordjes heeft verhangen, Mussolini heeft afgezet en nu de kant van de Geallieerden heeft gekozen. Er wordt wraak genomen op de fascisten. Tegen deze achtergrond ontmoet Carlo (een piepjonge Jean-Louis Trintignant) Roberta, een jonge weduwe met een kind op het strand en het is liefde op het eerste gezicht. Maar de mooie Rosanna (Jacqueline Sassard) heeft ook een oogje op Carlo en geeft zich niet zo snel gewonnen.

Er gebeurt veel in deze film dat het op het puntje van je stoel houdt. Het meest aangrijpende vond ik het bombardement op de trein waarmee Carlo en Roberta naar Bologna willen vluchten. Die scène moet je twee keer zien. De angst en de paniek op de gezichten van de wegvluchtende mensen, ik heb het zelden zo aangrijpend in beeld gebracht zien worden.

Er is ook een minpuntje. Verliefde mensen willen met elkaar naar bed. Dat is de natuur. Dat gebeurt ook in deze film. Alleen heb ik het niet gezien. Want er was een idioot die besliste dat er een gekuiste versie moest worden uitgebracht waarbij Carlo en Roberta kennelijk gekleed de liefde hebben bedreven op het strand. God zal hem gestraft hebben. De oorspronkelijke scène zie je terug op de veel mooiere poster dan die hier is gebruikt, en deze zie je hier

Het eerste uur is heel aardig. Een leuk sfeerportret en gewoon fijn kijkvoer. Daarna neemt het drama de overhand, en dan wordt het wel heel melodramtirsch allemaal met theatraal acteerwerk. En in drama's vind ik dat acteerwerk eigenlijk nooiy werken en konden me zo de personages en hun heibel ook niet interesseren. Visueel wel mooi geschoten. 3,0*.

Aanvankelijk een wat kabbelend gebeuren met jonge mensen die tamelijk zorgeloos van de zomer genieten. De romantische verwikkelingen die volgen zijn tamelijk saai en langdradig als je het mij vraagt. Wat op de achtergrond gebeurt is eigenlijk interessanter.

Het is mooi gefilmd, prachtig helder zwart wit.