Los Crímenes de Petiot (1973)

Wil ik wel zien

Hij heeft echt bestaan : Marcel Petiot...aangezien we weten dat deze arts, resistant en deranged serial killer geboren werd in 1897 en geguillotineerd in 1946, terwijl de film in de seventies in Berlijk speelt, mogen we vermoeden dat de eponieme Petiot een andere moet zijn. De verklaring hiervoor ligt tamelijk voor de hand.

De reden om dit te zien is natuurlijk Paul Naschy, die eerder Jack the ripper vertolkte in een andere film van Madrid, te weten giallo Jack el destripador de Londres/ 7 cadaveri per Scotland yard. Dat was niet veel, maar toch nog beter dan deze semi- giallo. Semi zeg ik : we hebben weliswaar een black gloved, hooded maniak die koppeltjes slasht en zich in een verrotte flat in Berlijn bezig houdt met het vervaardigen van snuff tapes waarmee hij de autoriteiten tantaliseert, maar het merkwaardige hier is dat de deranged killer zijn slashings niet uitvoert met een scheermes oid., maar met een Luger. En wel de Luger zoals die gebruikt werd door de gestapo tijdens de oorlog.

Naschy vertolkt hier ene Boris Villanowa, een keurige antiquair te Berlijn , met als vriendinnetje ene Wera- Loran. Die gaat zich in de giallo traditie bezig houden met een onderzoek naar de serial killer die de stad onveilig maakt, samen met haar collega Weiss- Marin. Daarbij zijn ze niet te beroerd om zichzelf als lokslachtoffers in te zetten, met weinig bevredigende resultaten. De politie in de hoedanigheid van inspecteurs Weiss en Rotwang is niet geamuseerd, en verdenkt al snel Weiss- zoon van een SS officier- ervan zelf de maniak te zijn...maar ook Naschy blijkt een duister verleden te hebben. Hoe dan ook, de oorlog moet er iets mee te maken hebben, zoals we zullen zien .

Klinkt als de opmaat voor een extreem ingewikkeld giallo style labyrinth vol twists and turns, is het uiteindelijk niet en de dader blijkt degene te zijn van wie je het meteen denkt, of misschien is dat juist de verrassing.

Het betreft hier een giallo- als het dat al is- zonder gore of sleaze, wat ik niet meteen toejuich, en sowieso slechts dankzij de aanwezigheid van Naschy niet in de vergetelheid geraakt. Visueel moeilijk te beoordelen omdat hij slechts op VHS is uitgebracht, maar giallo of andere visuele flair hoeft u hier niet te verwachten. Wel een uiterst akelig sfeertje dankzij de setting in een desolaat, winters Berlijn en grotendeels in een verrotte, verlaten flat .

Ook de wel sfeervolle score van Naschy regular Arteaga draagt bij aan de troosteloosheid, maar de voornaamste oorzaak van de somberte bij de kijker is vooral dat dit niet allemaal veel voorstelt.

Hopelijk dat een fatsoenlijke DVD release de waardering hiervoor kan doen toenemen, tot dan is het Naschy completistenvoer.