Press for Time (1966)

Eigenlijk heeft Norman Wisdom een enorme rotkop en kan hij erg op mijn zenuwen werken. Eigenlijk is hij vaak ook niet grappig. Eigenlijk zijn de rollen als zijn moeder en grootvader behoorlijk flauw, alhoewel die grootvader met zijn 200 miles wel leuk is. Maar toch is er iets waardoor ik blijf kijken en het vaak wel vermakelijk vind (na deze 3e film die ik nu met hem heb gezien). Het slapstick element slaat niet altijd aan, maar er zijn zo die momenten die erg leuk zijn; de fietser achtervolgen met de bus, het podium en de opening van het huis, de fiets in de woonkamer.

Wisdom doet mij ook denken aan een Bob Hope, die ook precies voldoet aan het 'eigenlijk betoog' hierboven. 3 sterren

Net als de vorige schrijvers hier ervaar ik Norman Wisdom als afwisselend irritant en vermakelijk, en deze film is daarop geen uitzondering, maar gelukkig slaat de balans ditmaal wel in zijn voordeel uit. Mooie kleuren, de vriendelijke lokatie van een zonnig Engels kuststadje, een goed doorstomend plot, de gebruikelijke kluchtige humor en fysieke stunts (met voor mij als hoogtepunt de vergadering van de gemeenteraad die in het honderd loopt), en een paar opmerkelijke momenten, zoals de subtiele manier waarop Norman zijn redacteur op de kast jaagt wanneer hij geen enkel attribuut voor zijn journalistieke functie zelf blijkt te bezitten, de uit de toon vallende manier waarop hij de vriendelijke maar "plaine" dochter van de burgemeester onbedoeld voor schut zet door haar bijna te dwíngen mee te doen aan een missverkiezing, en de bizarre rol van Stanley Unwin als onverstaanbare gemeentesecretaris (volgens de IMDb-trivia-pagina was dat "Unwinese"-taaltje zijn eigen uitvinding en zelfs zijn handelsmerk!). Kortom, niets bijzonders maar wel dikke pret voor de liefhebber die in de stemming is. Met zoals gezegd de eerste filmrol van Helen Mirren (als één van de deelneemsters aan de missverkiezing) en met muziek van Manfred Manns Mike Vickers.